อวิ๋นตั่วสรุปได้แล้วว่าเทียนอี้เมา “ฉันไปส่งนายกลับบ้านดีไหม”“กลับบ้าน? ทำไมฉันต้องกลับบ้าน?” เทียนอี้มองอวิ๋นตั่ว กลิ่นแอลกอฮอล์เต็มปาก “ฉันจะบอกเธอให้นะ ฉันไม่ชอบบ้านฉันเลยสักนิด แม่ฉัน พ่อฉัน ก็เป็นแค่ชื่อเรียกเท่านั้นแหละ พวกเขาเป็นพ่อแม่ที่ไม่มีมาตรฐานเลยสักนิด”อวิ๋นตั่วพูดคล้อยตามด้วยโทนเสียงตํ่า “ฉันว่านายพูดถูก พวกเขาเป็นพ่อแม่ที่ไม่มีมาตรฐานจริงๆ”นึกไม่ถึงว่าพอเทียนอี้ได้ยินแล้วจะโกรธขึ้นมา “ทำไมเธอมาว่าพ่อแม่ฉันแบบนี้ล่ะ พ่อแม่ฉันเป็นคนที่เธอจะมาว่าได้หรือไง?”“ก็เมื่อกี้นายพูดเองไม่ใช่เหรอ? ฉันก็แค่พูดตามนาย” อวิ๋นตั่วว่าเทียนอี้จึงบอกว่า “ฉันว่าได้แต่เธอว่าไม่ได้”“ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรแปลกไปนี่ ฉันไม่ได้รู้จักพวกเขาด้วย แล้วจะไปว่าพวกเขาทำไมล่ะ?แต่ละคนก็มีวิธีการใช้ชีวิตเป็นของตัวเองใช่ไหมล่ะ”อวิ๋นตั่วพูดเทียนอี้พยักหน้า “ใช่ แต่ละคนมีวิธีการใช้ชีวิตของตัวเอง พอเทียบกันแล้วแม่เธอก็ใช้ชีวิตสมถะเหมือนกันนะ พ่อเธอกับพ่อฉันต่างกันตรงที่พ่อฉันมีผู้หญิงข้างนอกเยอะกว่า พ่อเธอมีผู้หญิงข้างนอกน้อยกว่า พ่อฉันทำธุรกิจใหญ่กว่า พ่อเธอทำธุรกิจเล็กกว่า พ่อฉันมีลูกนอกสมรสอยู่ข้างนอก พ่อเธอไม่มีลูกนอกสมรสอยู่ข้างนอก แต่โดยพื้นฐานแล้วเหมือนกัน ต่างเป็นคนเสเพลทั้งนั้น!”อวิ๋นตั่วโกรธจนควันออกหู “นายจะหยุดไหม ห้ามพูดถึงพ่อแม่ฉันแบบนี้นะ!”เทียนอี้หัวเราะคิกคัก ทั้งยังนึกว่าตัวเองหัวเราะได้อย่างไ
