ร้เดียงสาด้วย“ฉันก็แค่พูดความจริงเท่านั้น ฉันก็เลยสรุปออกมาว่าระหว่างเธอกับฉันไม่มีอะไรต่างกัน เธอก็แค่เกิดเป็นลูกภรรยาหลวง ฉันเกิดเป็นลูกภรรยาน้อย ไม่แน่นะ อาจจะมีสักวันที่พ่อตั้งให้แม่ฉันเป็นภรรยาหลวงก็ได้ ใช่ไหมล่ะ?”อวิ๋นตั่วรู้สึกว่าการเดินกับคนๆ นี้ นอกจากขายหน้าแล้ว ก็ไม่มีเรื่องน่าดีใจอะไร เธอจึงเร่งฝีเท้าวิ่งเข้าโรงเรียนไป แต่เสียงกริ่งเข้าคาบเรียนดังแล้วประตูโรงเรียนปิดแล้วอวิ๋นตั่วอาศัยความสนิทสนมที่เธอก้มหัวทักทายลุงยามเฝ้าประตูเป็นประจำ ขอร้องให้คุณลุงใจกว้างปล่อยเธอเข้าไปคุณลุงลำบากใจมาก “ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้เธอเข้าไปนะ แต่ครั้งก่อนที่ปล่อยให้พวกเธอเข้าไป ลุงโดนตำหนิแล้ว ถ้าทำความผิดเดิมซํ้าอีกต้องโดนไล่ออกแน่”เทียนอี้ใช้มือหนึ่งดึงอวิ๋นตั่วมาแล้วพูดว่า“เธออย่าไปทำให้คุณลุงลำบากใจสิ คุณลุงอายุขนาดนี้แล้วหางานยากนะ”อวิ๋นตั่วยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่ก็ถูกเทียนอี้ลากออกมาจากป้อมยามแล้ว เธอแกะมือเทียนอี้ออกด้วยความโมโห “เข้าไม่ได้แล้ว จะทำยังไงดีล่ะทีนี้”เทียนอี้ทำท่าทางไม่ใส่ใจ “ก็ถือโอกาสโดดเรียนไปยังไงล่ะ ฉันจะบอกให้นะ อย่ารอช้าจนดอกไม้แห้งเฉา แล้วค่อยมาคิดเสียดายภายหลัง”อวิ๋นตั่วนั่งยองๆ พิงกำแพง นํ้าตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว เธอตัดสินใจแล้วว่าจะพยายามตั้งใจเรียน เธอพูดกับพ่อแม่ไว้เสียใหญ่โตว่าจะสอบเข้ามหา‟ลัย C ให้ได้ อวี่เจ๋อก็รับปากแล้วด้วยว่าจะรอเธออยู่ที่นั่น เธอไม่อย
