โมโหมากขึ้นไปอีกเซียวเซียวกับจื่อเถิงที่อยู่ข้างๆ ก็กำลังรอดูฉากอันน่าสนุกอวิ๋นตั่วใช้มือหนึ่งหยิบหูฟังที่เทียนอี้ดึงออกขึ้นมา แล้วมองเทียนอี้ด้วยสีหน้างงงัน “อยู่ดีๆ ก็มาพาลใส่ฉัน ใครไปยั่วโมโหนายกัน?”“เธอไง เธอไม่รู้เหรอ?” เทียนอี้ว่าอวิ๋นตั่วรู้สึกว่าตัวเองไม่มีความผิด ตั้งแต่เข้าร้านมาจนถึงตอนนี้ เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำเลย แล้วจะไปยั่วโมโหเขาได้ยังไง เธอจึงถามเซียวเซียวกับจื่อเถิง “เขาเป็นอะไรไปน่ะ?”“ไม่มีอะไรหรอก แค่เรียกร้องความสนใจน่ะ” เซียวเซียวพูดอวิ๋นตั่วกลอกตามองบนใส่เทียนอี้ “ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไร ทำเอาฉันตกใจเลย”“อวิ๋นตั่ว เธอจะเข้ามหา‟ลัย C จริงๆ เหรอ?” เซียวเซียวถามขึ้นอีกรอบอวิ๋นตั่วนึกไม่ถึงว่าการสอบเข้ามหา‟ลัย C จะเป็นเรื่องแปลกประหลาดไร้สาระสำหรับพวกเขาขนาดนี้ พวกเขาถามแล้วถามอีกอยู่ได้“อย่าเสียแรงเลย ไม่มีประโยชน์หรอก จริงๆ นะ! ” เทียนอี้จงใจทำให้เธอโกรธ“พี่อวี่เจ๋อบอกว่าฉันสามารถสอบเข้าได้” อวิ๋นตั่วพูดเทียนอี้จึงพูดด้วยนํ้าเสียงขุ่นเคือง “อวี่เจ๋อพูด…อวี่เจ๋อพูด อวี่เจ๋อพูดอะไรเธอก็เชื่อ ถ้าเขาบอกว่าโลกนี้เป็นสี่เหลี่ยม เธอก็คงจะเตรียมกระโดดลงไปดูที่สุดขอบโลกเลยใช่ไหม”“พี่อวี่เจ๋อไม่มีทางพูดอะไรไร้เหตุผลแบบนั้นหรอก” อวิ๋นตั่วพูดเทียนอี้ตบโต๊ะแล้วตะโกนเรียก “ป้าครับ มีเหล้าไหม!”
