กเธอว่าความจริงเขารอเธอมานานแล้ว รู้สึกว่าตอนนี้ก็ดีมากแล้ว แม้เดิมทีเขาทั้งสองจะอยู่คนละโลก แต่โชคดีที่ยังมีสะพานเชื่อมต่อโลกทั้งสองนั้น พวกเขาต่างกำลังพยายามเดินขึ้นไปบนสะพานนี้ แม้เวลาเดินจะนานไปหน่อย แต่ระยะห่างก็ค่อยๆ ลดลง พวกเขากำลังจะได้มาบรรจบพบกันต้องมีสักวันหนึ่ง ที่พวกเขาจะได้มาบรรจบกัน! ขอแค่ได้คิดถึงวันแบบนั้นอวี่เจ๋อก็ดีใจมากเมื่อมีกำลังใจจากจากอวี่เจ๋อ อวิ๋นตั่วก็ยิ่งขยันหมั่นเพียร ที่อวิ๋นตั่วขยันแบบนี้ ทำให้อวิ๋นเฉียวรับไม่ได้มากๆ การตั้งใจเรียนนั้นไม่ใช่สิ่งที่บ้านอวิ๋นเคยทำสืบต่อกันมา“น้องสาว ตั้งใจเรียนเอาเป็นเอาตายแบบนี้ไปทำไมกัน?”“ไม่ใช่เรื่องของพี่นี่คะ” อวิ๋นตั่วตอบอวิ๋นเฉียวหัวเราะแล้วพูดว่า “เธอไม่บอกพี่ก็รู้ ก็เพื่ออวี่เจ๋อไม่ใช่หรือไงล่ะ!”อวิ๋นตั่วหน้าแดง หอบตำราไปที่ห้องอ่านหนังสือ “หนูไม่พูดกับพี่แล้ว ไปอ่านหนังสือดีกว่า”อวิ๋นเฉียวไม่อยากจะปล่อยเธอไปแบบนี้ กำลังคิดจะตามเธอไป แต่มือข้างหนึ่งก็โดนชูยินฉุดไว้ “อวิ๋นตั่วไปอ่านหนังสือ ลูกจะไปทำอะไร อย่าไปกวนน้องนะ!”“ผมจะไปอ่านหนังสือเป็นเพื่อนเจ้าหญิง” อวิ๋นเฉียวพูด“อย่ามาใช้มุกนี้เลยนะ คิดว่าแม่ไม่รู้จักลูกหรือไง อยากจะไปกวนน้องล่ะสิ”“คุณแม่ลำเอียง ทำไมน้องไปห้องหนังสือได้แล้วผมไปไม่ได้ล่ะ?”“แม่ขอร้องล่ะ บ้านเราไม่ได้มีคนที่ยอมอ่านหนังสือแบบนี้โผล่ออกมาง่ายๆ นะ อย่าไปทำน้องไขว้เขวได้ไหม?”“คุณแม่นึกว่าเธอเต
