เทียนอี้ยังคงพูดจาดูถูกต่อไป แต่ในใจกลับตกใจกับคำพูดของอวิ๋นตั่ว ถ้าใช้ค่าความโชคดีของตัวเองหมดไปแล้วจะทำยังไง?คิดไปคิดมา ความโชคดีของตัวเองนั้นอาศัยความรํ่ารวยของพ่อกับพื้นหลังที่แข็งแกร่งของตัวเอง แค่พ่อยังอยู่ เขาจะโชคร้ายได้ยังไง? แต่มันก็พูดยาก แม้ธุรกิจของพ่อจะขยายใหญ่โต แต่ต้นไม้ใหญ่ก็มักจะเรียกลม อีกทั้งการแข่งขันทางธุรกิจก็เป็นเรื่องที่ซับซ้อน ถ้าลุงๆ นั่นหมดอำนาจ ช้างสารชนกัน หญ้าแพรกก็แหลกลาญ เกรงว่าวันดีๆ ของตัวเองก็จะหายไป คิดๆ แล้วก็น่ากลัวจริงๆ นั่นแหละพอคิดได้แบบนี้ ในใจก็เกิดความรู้สึกที่เหมือนกับว่าอยู่บนที่สูงแล้วทนความหนาวไม่ได้ การใช้ชีวิตเป็นคนธรรมดาทั่วไปจะสบายใจกว่าหรือเปล่า?พวกเขาอาจไม่ได้เพลิดเพลินไปกับความมั่งคั่งไม่รู้จบไม่รู้สิ้น แต่พวกเขาก็ได้ใช้ชีวิตสบายๆค่าความโชคดีของพวกเขาต้องไม่หมดไปรวดเดียวอย่างแน่นอน ค่อยๆ เอามาใช้ทีละนิด แบบนี้ก็มั่นคงปลอดภัยเมื่อมาคิดดูแล้วตัวเองก็ไม่ใช่ว่าโชคดีมากนัก แม้จะเป็นลูกชายของตระกูลหยู แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีฐานะอย่างเป็นทางการ หากถ้าตระกูลหยูโชคร้าย ตัวเองก็อาจจะต้องประสบหายนะไปด้วย ช่างไม่ยุติธรรมจริงๆจู่ๆ เขาก็อยากรู้ขึ้นมาว่าทำไมแม่ถึงได้ยอมมาเป็นผู้หญิงที่ไม่มีชื่อเสียงในฐานะแบบนี้ แถมยังโพสต์เว่ยป๋อยั่วยุคุณนายบ้านใหญ่ ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าตัวเองถูกเลี้ยงอยู่พอคิดแบบนี้ สายตาที่เทียนอี้มองรุ่ยอิงก็เปล
