ต่กับลูกน่ะไม่ได้! อย่าลืมนะ ทุกอย่างที่ลูกมีตอนนี้ แม่ยอมเสียสละเกียรติของตัวเองเพื่อแลกมันมา!”เทียนอี้ยกมือลูบหน้า รู้สึกเจ็บจนแสบร้อน แต่สายตาที่เขามองคนเป็นแม่นั้นกลับไม่มีแววแห่งความโกรธอยู่เลย แววตาเรียบนิ่ง ไร้ซึ่งระลอกคลื่นราวกับนํ้าในทะเลสาบ “คำพูดของแม่นี่แปลกจริงๆ นะครับ ก่อนที่แม่จะเสียสละเกียรติของตัวเอง ผมยังไม่เกิดเลยไม่ใช่เหรอ? แม่พูดแบบนี้มันดูไม่ค่อยเกี่ยวกันเลย”เทียนอี้ลุกขึ้น เดินขึ้นไปยังชั้นบน เขาไม่ได้พูดตอนท้ายออกมา เพราะเขารู้ว่าคำพูดพวกนั้นหากพูดออกมาแล้วจะทำร้ายคนฟัง ไม่ใช่แค่ทำร้ายแม่แต่ทำร้ายตัวเขาเองด้วยจังหวะก้าวเดินช้าๆ หนักๆ ทำให้รุ่ยอิงหวาดกลัว เธอตบหน้าลูก แต่ลูกกลับไม่โกรธ ถ้าเธอพูดแรงกว่านี้อีกนิดเขาก็คงจะไม่รับฟังอะไรอีกแล้วอยากจะพังบ้านทิ้งแน่ๆ
