รอ ฉันไม่เห็นรู้เลยสักนิด”“เธอคิดว่าฉันเป็นไง?”“ก็ไม่เป็นไงนี่”“ดูดีๆ สิ รูปร่าง มีเสน่ห์ ไม่ธรรมดาใช่หรือเปล่า? เหมาะกับเธอมากเลยใช่ไหม?”เธอได้แต่หัวเราะ “ถ้าหากฉันคบหากันนาย ก็เท่ากับว่าฉันได้ปรียบ แล้วนายก็เสียเปรียบสินะ?”“ฉันเชื่อว่าการเสียเปรียบคือความสุข” ท่าทางของเทียนอี้ไม่มีความอายเลยสักนิด“เฮ้อ!” อวิ๋นตั่วถอนหายใจยาว “ฉันไม่ใช่คนมีนํ้าใจอะไร แต่รู้ๆ ว่านายเสียเปรียบแล้วฉันยังคบกับนายไปแบบไร้ยางอาย ถ้าคนอื่นรู้เข้าต่อไปฉันจะเข้าสังคมได้ยังไง?”มุมปากของเทียนอี้กระตุกน้อยๆ ท่าทางราวกับเสียใจนักหนา แต่เขาเป็นใคร? หยูเทียนอี้ แม้จะเสียใจ แต่จะไม่ให้ใครรู้เด็ดขาด “ไม่เป็นไร ยังมีเวลาอีกนาน ถ้าเธอนึกเสียใจก็มาหาฉันได้ตลอด”เทียนอี้รู้สึกว่าตัวเองใจกว้างมาก พูดจาเหมาะสม เวลาน่ะยังมีอยู่มากจริงๆ เวลานานขนาดนี้จะจีบผู้หญิงสักคนจะไม่ติดเชียวหรือ?ว่ากันตามตรงแล้ว การสารภาพรักแบบชิวๆของเทียนอี้ก็ยังทำให้อวิ๋นตั่วใจเต้นอยู่บ้าง เป็นครั้งแรกที่เธอมีผู้ชายมาสารภาพรัก เธอพอใจกับเกียรติอันจอมปลอมนี้ แต่ทำไมหมอนั่นไม่จริงจังเลยสักนิด จนพลอยทำให้เธอแอบสงสัยในเจตนาของเขา ถ้าจริงจังสักหน่อยยังพอว่า ถ้าเขาจริงจัง แล้วเธอจะตกลงไหมนะ? จู่ๆ เธอก็ดีใจที่เทียนอี้ไม่ได้ดูจริงจังนัก เมื่อเป็นการล้อเล่น เธอก็สามารถตอบกลับไปได้เหมือนเป็นเรื่องล้อเล่น ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอะไรมากนักอวิ๋นตั่วถอนหายใจจู่ๆ
