เทียนอี้ก้มหน้าก้มตากินปลาต้มพริกอยู่คนเดียว จานนั้นใหญ่กว่าหน้าเขาประมาณสองเท่าได้ แต่ประเด็นก็คือเถ้าแก่ตั้งใจจะหลอกลูกค้า จานตั้งใหญ่ขนาดนี้ แต่วัตถุดิบมีไม่เท่าไหร่ นอกนั้นมีแต่นํ้าขณะที่เขากำลังท้าชิงอยู่นั้น อาหารที่เพิ่งสั่งไปก็ทยอยถูกนำมาเสิร์ฟ
อวิ๋นตั่ว จื่อเถิง เซียวเซียว กินไปก็มองเขาที่ทำปากซูดซาดกับความเผ็ดของปลาต้มพริก นํ้าหูนํ้าตาไหลไปด้วยจื่อเถิง “ถ้านายกินนํ้าซุปนี่ลงไปทั้งหมด ตอนเดินออกไปคนอื่นต้องคิดว่านายท้องแน่ๆ เลย”เซียวเซียวขมวดคิ้วเข้าหากัน “ต้องเผ็ดมากแน่ๆ เลยใช่ไหม?”“ไม่ต้องกินแล้วดีกว่าไหม ฉันได้ยินมาว่ากินของเผ็ดมากๆ จะทำให้เลือดออกในช่องท้องแล้วตายได้ง่ายๆ เลยนะ” อวิ๋นตั่วพูดตัดกำลังใจเทียนอี้เงยหน้ามองอวิ๋นตั่วอยู่แวบหนึ่ง คาดเดาไม่ถูกว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอะไรกันแน่ “เธอเป็นห่วงว่าฉันจะตายอย่างนั้นเหรอ?”อวิ๋นตั่ว “ฉันไม่ได้ห่วงนาย แต่ประเด็นคือนายมากับพวกเรา ถ้านายตาย พ่อของนายก็ต้องมาคิดบัญชีกับเราน่ะสิ เอาเราไปขังไว้ในห้องมืดๆ ให้เราจ่ายค่าชดเชย ฉันกลัวว่าพ่อของฉันจะไม่มีเงินมากพอขนาดนั้น”เซียวเซียวฟังที่อวิ๋นตั่วพูดแล้วก็คิดว่ามีความเป็นไปได้ แต่ก็คิดว่าไม่ใช่ว่ามันจะมีเหตุผลเลยเสียทีเดียว “ถ้าเขาตายจริงๆ ก็เพราะเขากินอาหารในห้างของตัวเองจนตาย ถ้าต้องชดใช้ เขาก็ต้องเป็นคนชดใช้สิ เราเกี่ยวอะไรกับร้านอาหารร้านนี้ด้วยล่ะ”จื่อเถิง “พ่อเขาคงไม่คิดแบบนั้น
