หรอก พวกเราออกมาด้วยกัน เราสบายดี แต่เขากลับต้องตาย ยังไงก็ต้องคิดว่าเราต้องรับผิดชอบ”เทียนอี้เมื่อฟังแล้วก็โมโห เขายังไม่ได้ตายสักหน่อย แต่คนพวกนี้กลับมาปรึกษากันเรื่องปัญหาชดเชยการตายของเขาเนี่ยนะ“พวกเธออยากให้ฉันตายมากเลยใช่ไหม?”ทั้งสามรีบโบกมือไปมา “เราไม่กล้าพูดแบบนั้นหรอก ถ้านายตาย เราก็ต้องรับผิดชอบน่ะสิ”“ถ้าฉันเขียนใบยินยอมให้ ตายไปก็ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?”ทั้งสามพูดออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน “ใช่เลย!”เทียนอี้รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที “งั้นใบยินยอมมันเขียนยังไงล่ะ?”“เขียนแบบนี้นะ ข้าพเจ้าเต็มใจเข้าร่วมกิจกรรมกินปลาต้มพริก หากมีเหตุอันใดเกิดขึ้น คนอื่นไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ข้าพเจ้ายอมรับผิดชอบทุกอย่างแต่เพียงผู้เดียว ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ข้าพเจ้ารับผิดชอบเอง”เทียนอี้วางตะเกียบลง “ไม่กินแล้ว พวกเธอมันคนไร้นํ้าใจ”“ทำไมถึงไร้นํ้าใจล่ะ?”“ฉันทำเพื่อพวกเธอนะ ทำไมพวกเธอทำกับฉันแบบนี้ล่ะ?”“นายขี้เหนียวเองนี่ บอกว่าจะเลี้ยงพวกเรา แต่สุดท้ายก็อยากกินฟรี ถ้าใครรู้เข้าไม่กลัวเสียชื่อเสียงตระกูลหยูเอาหรือไง!”เทียนอี้ยกมือเรียกบริกร “ท้าชิงล้มเหลวแล้ว”บริกรหัวเราะตัวงอ “ทั้งหมด 586 หยวน”เทียนอี้หยิบกระเป๋าหนังสือ เตรียมที่จะจ่ายเงิน แต่ก็พบว่าตัวเองไม่ได้พกเงินมามากขนาดนั้น เขากระอักกระอ่วนอยู่ครูหนึ่ง ก่อนที่จะมองเพื่อนทั้งสามอย่างอายๆ “ฉันคิดว่ากินฟรี ก็เลยไม่ได้พกเงินมาเยอะขนาดนั้น!”“นายไม่มีบัตร
