เทียนอี้ชวนกินข้าว พ่อของเข้าได้เปิดห้างใหม่ ชั้นสามเป็นฟู้ดคอร์ท เขาทำบัตรทองไว้แล้วคุยโม้ว่าบัตรนี้ไปสามารถไปใช้จ่ายในห้างได้ฟรีพ่อของจื่อเถิงเช่าร้านขายเสื้อผ้าเปิดขายอยู่ที่ห้างนี้ พอได้ยินว่ามีบัตรที่เป็นอันตรายแบบนั้นก็โมโหขึ้นมา “จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกัน คนขายของไปเช่าร้านในห้างก็ต้องเสียเงินค่าเช่า แล้วมีสิทธิ์อะไรมาให้พวกนายฟรีแบบนี้?”เทียนอี้ “ไม่ใช่ฟรีสำหรับเราสักหน่อย แต่ฟรีสำหรับคนที่มีบัตรทองต่างหาก มันเป็นกลยุทธ์โปรโมชั่นน่ะ”“กลยุทธ์นี่ไม่ดีเลยสักนิด ฉันได้ยินมาว่าพ่อของนายใช้วิธีบังคับให้เราตอบรับ”เซียวเซียว “บัตรนี่จำกัดจำนวนหรือเปล่า ถ้าอย่างนี้เราไปซื้อของเยอะๆจากห้างโดยไม่ต้องใช้เงิน จะต้องเจ๋งมากแน่ๆ เลย”อวิ๋นตั่ว “อย่าไปเชื่อเขาเลย นักธุรกิจไม่โง่แบบนั้นหรอกน่ะ!”แต่ฟังจากนํ้าเสียงของจื่อเถิง มันน่าจะเป็นเรื่องจริงเมื่อทั้งสี่ไปถึงที่ห้าง เซียวเซียวก็ออกความเห็นว่าให้ไปหาอะไรกินก่อนแล้วค่อยว่ากัน เมื่อกินอิ่มถึงจะมีพลังไปซื้อของ ฟรีน่ะเหรอ แค่ไม่เหมาจนห้างโล่งก็ได้ทั้งนั้นแหละพวกเขาเข้าไปในร้านอาหารเสฉวน สั่งอาหารมาหนึ่งโต๊ะ เมื่อบริกรฟังแล้วถึงกับมึนเบลอไป “พวกเธอแค่สี่คนน่ะเหรอ? ยังจะมีคนมาอีกหรือเปล่า?”“ไม่มีค่ะ เราสี่คนนี่แหละ”“กินกันสี่คน แต่สั่งอาหารมาเยอะแยะแบบนั้นมันเปลืองนะ”เทียนอี้ “ถ้ากินไม่หมด เราก็จะห่อกลับบ้าน”จู่ๆ อวิ๋นตั่วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอใ
