ห้เทียนอี้เอาบัตรทองออกมา “ใช้บัตรนี่ เรากินฟรีได้ใช่ไหมคะ?”บริกรมองบัตรทองที่ว่า “นี่เป็นบัตรกิจกรรม จำกัดให้ใช้ได้เฉพาะในฟู้ดคอร์ทเท่านั้น แต่ถ้าอยากกินฟรีต้องกินอาหารที่ร้านกำหนดไว้ก็ได้เหมือนกัน”ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ทั้งสามจ้องมองเทียนอี้เขม็งเทียนอี้รีบเอาเมนูออกมา ดูอาหารที่เพิ่งสั่งกันไป “อาหารพวกนี้มันเยอะเกิน นี่ก็เผ็ดเกิน เรากินกันไม่ได้หรอก ช่างเถอะ แล้วก็กุ้งนี่กินแล้วอาจจะแพ้ก็ได้ ไม่เอาแล้ว ปลานี่ก็ก้างเยอะเกิน ฉันไม่ชอบ……”พอเห็นว่าเหลืออาหารไม่กี่อย่าง จื่อเถิงก็รีบบอกขึ้นว่า “เป็นถึงคุณชายหยู ถึงจะไม่ได้ฟรี แต่ก็ไม่น่าจะขี้เหนียวแบบนี้หรือเปล่า”เทียนอี้ “ฉันไม่ได้ขี้เหนียวนะ ขอถามหน่อยเถอะ ถ้ากินไม่หมดมันก็เปลืองใช่ไหมล่ะ สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะแต่กลับไม่กิน แบบนั้นมันเป็นพฤติกรรมของพวกเศรษฐีใหม่ เราเป็นอารยชน จะทำแบบนั้นไม่ได้!”อวิ๋นตั่ว “ฉันก็ว่าการขยันและประหยัดเป็นเรื่องที่ดีนะ งั้นเอาแบบนี้ พี่คะ อาหารที่ร่วมกิจกรรม กินหมดแล้วจะได้กินฟรีคืออะไรเหรอคะ?”บริกรตอบ “ปลาต้มพริก”เทียนอี้ “ปลาต้มพริกก็ดี ฉันชอบกินที่สุด”เขาก็คิดไม่ถึงว่าอวิ๋นตั่วจะรอคำคำนี้จากเขาอยู่เหมือนกัน พอเขาพูดแบบนั้น เธอก็หันไปสั่งบริกรทันที “เพื่อนของเราคนนี้อยากลองท้าทายดูค่ะ”“ฉันไม่ได้บอกว่าอยากท้าทาย”“ก็แค่ปลาต้มพริกจานเดียวนายก็ทำอะไรไม่ได้แล้วเหรอ?”เธอหันไปขยิบตาให้จื่อเถิงกับเซียวเซียว ทั้งส
