คืนวันนั้นอวิ๋นตั่วฝัน เธอรู้สึกแค่ว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงกำลังที่เคลิ้มจะหลับ แต่ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา เธอเรียกแม่บ้านหลิวให้ไปเปิดประตู แต่ไม่รู้ทำไมเรียกตั้งนานแต่แม่บ้านหลิวก็ไม่ตอบรับ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรื่อยๆจนสุดท้ายก็ทำท่าเหมือนจะพังประตูเข้ามา เธอถึงกับใจเต้นผิดจังหวะไป รีบวิ่งไปเปิดประตู พอเปิดออกดูก็มีแสงไฟสีขาวสาดเข้ามา ท่ามกลางแสงไฟนั้นมีนายตำรวจสองคนยืนอยู่ด้วยท่าทางจริงจัง ล้วงหมายค้นออกมาโบกไปมาตรงหน้าเธอ แต่เธอยังไม่ทันได้เห็นชัดๆ อีกฝ่ายก็เก็บไปก่อน“อวิ๋นตั่วใช่ไหม?”อวิ๋นตั่วพยักหน้า “ใช่ค่ะ!”“ตามพวกเราไปที่สถานีตำรวจ”“หนูทำอะไรผิดถึงต้องไปสถานีตำรวจคะ” อวิ๋นตั่วรู้สึกแปลกๆ“เธอตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องผิดกฏหมาย!”“เข้าใจอะไรผิดกันหรือเปล่าคะ? หนูไม่เคยทำเรื่องแบบนั้น”“เคยหรือไม่เคย ไปที่สถานีตำรวจแล้วก็จะรู้เอง”เธอยังอยากจะเถียง ทว่าก็มีกุญแจมือเย็นๆ มาล็อคที่มือของเธอเสียก่อนเธอจึงร้องตะโกนขึ้นเสียงลั่นแล้วร้องเรียกอวิ๋นเฉียว พอหันกลับไปก็เห็นพี่ชายยืนส่งยิ้มให้จากในห้องนั่งเล่น แถมยังบอกว่า “ไปเถอะน่า ไปสถานีตำรวจแล้วเดี๋ยวก็รู้เอง เธอต้องเชื่อลุงตำรวจเขานะ”อวิ๋นตั่วเริ่มร้องเรียกแม่ แต่ชูยินก็ยืนอยู่ข้างอวิ๋นเฉียว มือข้างหนึ่งคล้องอยู่ที่แขนของอวิ๋นอี้ฟาน สองสามีภรรยามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มไม่ได้ร้อนรนที่ลูกสาวจะถูกจับไปเลยแม
