้แต่น้อย กลับดูปลื้มปิติยินดี ราวกับมีเรื่องดีๆ ที่ควรค่าแก่การฉลองเกิดขึ้นเสียด้วยซํ้า เมื่อสังเกตดูดีๆ จะเห็นว่ามีหลินเพียวเพียวยืนอยู่ตรงกลางระหว่างชูยินกับอวิ๋นอี้ฟานอวิ๋นตั่วเข้าใจอะไรๆ ขึ้นมาในทันที เธอจึงรีบร้องบอกคุณตำรวจ “คนนั้นค่ะ คนนั้นต่างหากที่ทำผิด ไม่ใช่หนู! ไปจับเธอสิคะ!”“เธอชื่ออวิ๋นตั่วใช่ไหม?” คุณตำรวจถาม“ใช่ค่ะ!”“ถ้าอย่างนั้นก็ถูกต้องแล้ว เรามาจับกุมอวิ๋นตั่ว”หลังจากนั้นไม่ว่าเธอจะเรียกอย่างไร อธิบายอย่างไร แต่ก็ไม่มีใครสนใจเธอถูกตำรวจพาตัวออกจากประตูใหญ่ ในตอนนั้นเธอก็ยังพยายามร้อง แต่ตำรวจสองคนก็เป็นราวกับเหยี่ยวที่กำลังคาบนกน้อย เธอได้แต่มองประตูบ้านปิดลงอย่างหมดหวังอวิ๋นตั่วผุดลุกขึ้นจากเตียง เปิดไฟหัวเตียง มองไปรอบๆ จนกระทั่งแน่ใจว่าอยู่ในห้องของตัวเอง ยังดีที่แค่ฝันไปอวิ๋นตั่วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกหลังจากนั้นไม่ว่าจะทำอย่างไรเธอก็นอนไม่หลับ หน้าอกเหมือนมีอะไรมากดทับ หายใจไม่ออก จนตื่นตกใจไปหมดเช้าวันต่อมา เธอไปโรงเรียน รอบดวงตานั้นก็ดำเป็นหมีแพนด้าอย่างเห็นได้ชัด“เป็นอะไรน่ะ? ไปเป็นโจรมาเหรอ?” เซียวเซียวเจออวิ๋นตั่วที่สนามกีฬา เห็นตาหมีแพนด้าของเธอแล้วก็แปลกใจ ในเมื่อเป็นเพื่อนกัน ก็ต้องแสดงความห่วงใยกันอยู่แล้วอวิ๋นตั่วพูดอย่างหงุดหงิด “เธอน่ะสิโจร!”“ทำไมตาถึงได้เป็นแบบนั้นล่ะ?”“ทำการบ้านดึกน่ะ” อวิ๋นตั่วปั้นเรื่องขึ้น คิดว่าถ้าบอกว่าตัวเองกังวลจนนอนไม่
