อวี่เจ๋อกลับถึงบ้านก็ได้ยินเสียงอวี่ซีร้องไห้อยู่ในห้อง เขาไม่ได้ไปเคาะประตู เพราะคิดว่าพูดปลอบใจไปตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์เขาเข้าไปในห้องครัว เห็นว่าในตู้เย็นยังมีผักกับเนื้อปลาอยู่ ก็เลยเอาออกมาล้างและเริ่มลงมือทำอาหารพอหลิวห้าวตงกับฟางผิงกลับมา อาหารก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว“วันนี้ได้อยู่กับลูกชาย!” ฟางผิงอุทานออกมาหลิวห้าวตง “ถ้าแต่งลูกสะใภ้เข้ามา มีหลานสักคน ไม่ใช่จะได้มีความสุขทุกวันหรอกเหรอ?”อวี่เจ๋อยิ้มเจื่อนๆ หลังจากตกงาน พ่อกับแม่ก็เอาเรื่องลูกสะใภ้มาเป็นแพลนหลักของครอบครัว วันนี้ก็คงไปมองหาคู่ให้เขาที่สวนสาธารณะอีกอย่างไม่ต้องสงสัยเลย“อวี่ซี ออกมากินข้าว!” ฟางผิงตะโกนเรียก แต่อวี่ซีไม่ตอบสองวันมาแล้วที่บรรยากาศเป็นแบบนี้ อวี่ซีรู้สึกว่าเธออกหักแล้ว ก็ควรจะทำเรื่องที่คนอกหักเขาทำกัน นั่นก็คือการไม่กิน ไม่ดื่มตอนแรกฟางผิงก็ยังเป็นห่วง ยืนเรียกหน้าประตูอยู่นานสองนาน แต่หลังจากนั้นก็แล้วแต่เธอเลยอวี่เจ๋อบอกว่าถ้าเธอไม่อยากออกมา ใครก็ทำอะไรไม่ได้อวี่เจ๋อกับหลิวห้าวตงไปเคาะประตู ตะโกนเรียกไปหนึ่งครั้ง ที่ร้องเรียกไปหนึ่งครั้งนั้นก็เพื่อหลีกเลี่ยงการโต้เถียง ไม่ให้ในอนาคตนั้นเธอสามารถพูดได้ว่าตอนที่เธอเศร้า ไม่มีใครสนใจเธอและจะทำให้กลายเป็นจุดอ่อนของเธอไปตลอดอวี่ซีเองก็ได้ยินว่าเสียงที่เรียกเธอออกไปกินข้าวนั้นฟังดูเหมือนทำแบบขอไปทีมากขึ้นทุกที เธอเข้าใจ ทุกคนคงคิดว่าเธอกำลังทำเรื่องเล็
