เกือบได้กลายเป็นสตั๊นท์แมนซะแล้ว”“เธอยังหัวเราะได้อยู่อีกเหรอ” อวี่เจ๋อมองแบบตำหนิ แล้วให้เธอยืนดีๆ“พวกเธอกำลังทำอะไรกัน?”อวี่ซียังไม่ได้เป็นบ้าไปซะทีเดียวเธอรู้ว่าถ้าบอกแผนการณ์ของเธอออกไปคงได้โดนพี่ชายด่าตายแน่ๆ เธอก้มหน้าลง ไม่พูดจาอะไร เพียงแค่ปล่อยนํ้าตาให้ไหลออกมาด้วยความเศร้าใจอวิ๋นตั่วเห็นว่าอวี่ซีไม่พูดอะไร ถ้าตัวเองพูดออกไปก็คงโดนโทษฐานขี้นินทาโดยไร้เหตุผลน่ะสิ พอถึงเวลานั้นก็ไม่รู้ว่าอวี่ซีจะโกรธเกลียดเธอยังไง!อวิ๋นตั่วยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไรค่ะ หนูจะให้เธอออกไปข้างนอก แต่เธอไม่ยอม”“แค่นี้เองเหรอ?”“แค่นี้ค่ะ” อวิ๋นตั่วหัวเราะ “ช่างเถอะค่ะ ไม่ทะเลาะกันแล้ว หนูกลับก่อนนะคะ”พอวิ๋นตั่ววิ่งลงมาที่ชั้นล่าง อวี่เจ๋อก็ตามเธอลงมา เธอจึงหันกลับไปบอกว่า “ไม่ต้องมาส่งหนูหรอกค่ะ ทำอย่างกับหนูยังไม่คุ้นเคยกับบ้านพี่ ยังต้องให้พี่ไปส่งอยู่เหรอคะ”“ใครจะไปส่งเธอ ฉันจะไปซื้อของที่ตลาดใกล้ๆ นี้พอดี เราเดินไปด้วยกันสักครึ่งทางก็แล้วกัน” อวี่เจ๋อพูดโกหกแบบไม่มีชั้นเชิงเลยสักนิด ตัวเองเพิ่งมาจากข้างนอกแท้ๆ อยากจะซื้อของทำไมเมื่อกี้นี้ไม่ซื้อล่ะ? เห็นได้ชัดว่ามีเรื่องจะถามเธอและก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ พอเดินมาถึงชั้นล่าง อวี่เจ๋อก็เอ่ยถามว่า“ที่เถียงกับอวี่ซีเมื่อกี้นี้ เป็นเพราะเรื่องเยว่หยางใช่ไหม”“เป็นความลับของผู้หญิงค่ะ ไม่บอกพี่หรอก” อวิ๋นตั่วพูด“ยังจำได้ไหมว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งที่เธอกับพี่
