ทะเลาะกัน แล้วเธอบอกว่าเธอจะไม่มีความลับกับพี่”อวิ๋นตั่วหยุดเดิน แล้วมองอวี่เจ๋อ เธอตกใจเล็กน้อย นี่เป็นเรื่องในอดีตหลายปีมาแล้ว นึกไม่ถึงว่าเขายังจำคำพูดนี้ได้จนถึงทุกวันนี้อวี่เจ๋อกำลังมองเธอ ในสายตาของเขาอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก “ทำไมตอนนี้ถึงมีความลับกับพี่แล้วล่ะ?”“จำได้ไหมคะว่าครั้งแรกที่เราเจอกัน หนูให้พี่บอกความลับทุกอย่างเกี่ยวกับพี่อวิ๋นเฉียว แต่พี่บอกว่าพี่ไม่ใช่พวกผู้หญิงขี้นินทา ก็เลยปฏิเสธ”อวิ๋นตั่วพูดอวี่เจ๋อเข้าใจแล้ว ยังไงอวิ๋นตั่วก็คงไม่บอกอวี่เจ๋อจึงบอกว่า “พี่ก็จะสืบเรื่องของพวกเธอให้ได้เหมือนกัน แค่เมื่อวานที่อวี่ซีกลับบ้านมาแล้วพูดจาอะไรแปลกๆ พี่ก็รู้สึกแล้วว่าเขามีบางอย่างที่เข้าใจเธอผิด พอเห็นท่าทางของพวกเธอเมื่อกี้ พี่ก็กังวลนิดหน่อย อวี่ซีเขาอกหัก มักรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรม รู้สึกว่าคนทั้งโลกนี้ควรจะยอมตัวเอง”อวิ๋นตั่วหัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า “หนูเข้าใจค่ะ ทุกคนก็มีเรื่องเข้าใจผิดกันได้ทั้งนั้น เรื่องเข้าใจผิดมักอธิบายให้เข้าใจได้เสมอ พี่ไม่ต้องกังวลเพราะพวกเราหรอกค่ะ”อวี่เจ๋อมองอวิ๋นตั่วเดินจากไปไกล รู้สึกตะลึงงันเล็กน้อย อวิ๋นตั่วโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ ไม่ใช่เด็กน้อยที่ต้องให้เขาคอยสอนทุกเรื่องอีกแล้ว เขาควรจะดีใจ แต่ทำไมในใจของเขารู้สึกโหวงโหวง เหมือนขาดอะไรบางอย่างไป?
