อวิ๋นตั่วหันหลังกำลังจะเดินจากไป อวี่ซีก็ก้าวมาข้างหน้า แล้วใช้แขนข้างหนึ่งจับเธอไว้ “เธออย่าเพิ่งไป!”“ทำอะไรคะ?” อวิ๋นตั่วมองเห็นสายตาอันโหดเ**่้ยมของอวี่ซี ในใจหวาดกลัวเล็กน้อย แต่ไม่ใช่เพราะกินปูนร้อนท้อง
ไม่มีอะไรที่ต้องน่าหวาดระแวง เรื่องของเยว่หยางเธอคิดว่าเธอบริสุทธิ์ใจพอ แต่ในหัวสมองของอวี่ซีตอนนี้คงครุ่นคิดอะไรอย่างมีเหตุผลไม่ได้แน่ ถ้าโต้เถียงกันขึ้นมาจริงๆคนอื่นจะพูดเอาได้ว่าอวี่ซีอกหักแล้ว ทำไมเธอไม่ยอมๆ อวี่ซีไปล่ะ เธออาจจะได้แบกรับโทษฐานว่ารังแกคนอ่อนแอนะ!อวิ๋นตั่วพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยน “ที่บ้านหนูมีเรื่องนิดหน่อยค่ะ หนูขอกลับก่อน ถ้าพี่มีเรื่องอะไรพรุ่งนี้ค่อยคุยกันดีไหมคะ”“พูดโกหกได้คล่องจริงๆ นะ พี่ชายฉันสอนเธอพูดโกหกเหรอ?” อวี่ซียิ้มอย่างเย็นเยียบ“พี่มีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ”อวิ๋นตั่ววางมาดเหมือนรับมือได้ทุกสถานการณ์พอเป็นแบบนี้ อวี่ซีก็กลับลำบากใจ เธอหมั่นไส้อวิ๋นตั่ว แต่เธอจะไปทำอะไรอวิ๋นตั่วได้ล่ะ เยว่หยางเลิกกับเธอ การที่เธอดึงอวิ๋นตั่วข้ามาเกี่ยวข้อง เยว่หยางจะกลับมาได้เหรอ? ดึงอวิ๋นตั่วเข้ามาเกี่ยว เยว่หยางอาจจะกลับมาได้จริงๆ ขอเพียงเธอรับปากว่าจะพูดถึงเยว่หยางในแง่ดีต่อหน้าอวิ๋นอี้ฟาน เยว่หยางก็จะมีโอกาสพัฒนาเติบโตที่ตระกูลอวิ๋นมากขึ้น เขาก็จะไม่ว้าวุ่นใจแบบนี้แล้ว ไม่คิดจะเดินทางลัด จะใช้ชีวิตแบบรักเดียวใจเดียวตนจริงๆใช่แล้ว เป็นแบบนั้นแหละ ไม่ใช่ว่าเยว่ห
