ยางไม่รักเธอ แต่เพราะหลายอย่างในชีวิตอยู่ในสภาวะจำยอม จนทำให้ต้องสูญเสียความเป็นตัวเอง หากเพียงชีวิตส่งยิ้มให้บ้าง เขาก็จะกลับมาเป็นเยว่หยางคนเดิม เป็นวัยรุ่นที่กระตือรือร้นเหมือนตอนอยู่มหา’ลัย เป็นเยว่หยางที่เต็มไปด้วยอุดมการณ์พอคิดได้แบบนี้ อวี่ซีก็พูดด้วยนํ้าเสียงนุ่มนวล “อวิ๋นตั่ว ถือว่าฉันขอร้องเธอล่ะนะ เธอกลับไปคุยกับพ่อเธอให้หน่อย ให้เขามอบโอกาสให้เยว่หยางบ้าง เขามีความสามารถจริงๆ นะ ฉันเชื่อว่าเขาสามารถนำพาผลประโยชน์มาให้บริษัทเธอได้มากขึ้น”อวิ๋นตั่วรู้สึกว่าหูของตัวเองมีปัญหาแล้ว ถึงตอนนี้แล้วคาดไม่ถึงว่าอวี่ซียังจะช่วยพูดให้เยว่หยางอีก เธอยังฝันเฟื่องอยู่อีกเหรอว่ากระจกแตกกลับมาประสานกันได้อีกครั้ง?อวิ๋นตั่วจึงเกลี้ยกล่อมดีๆ พูดว่า “พี่อวี่ซี พี่อวี่ซี่ที่หนูรู้จักเป็นผู้หญิงที่รักได้และปล่อยวางเป็นมาตลอด พี่ใช้ชีวิตสบายๆ และมั่นใจในตัวเอง ทำไมแค่เยว่หยางคนเดียวถึงปล่อยไปไม่ได้ล่ะคะ เรื่องที่บริษัท อย่าว่าแต่หนูจัดการไม่ได้เลยค่ะ ต่อให้จัดการได้ เมื่อเผชิญหน้ากับพนักงานที่เจาะหาทุกช่องทางใจมุ่งแต่จะเดินทางลัด พอล้มเหลวนิดหน่อยก็โทษฟ้าโทษดิน ต่อให้เขาเก่งกว่านี้หนูก็ต้องยังพิจารณาด้วยค่ะว่าใช้งานได้หรือเปล่า”“พูดแบบนี้คือเธอไม่อยากช่วยแล้วใช่ไหม?”“พวกพี่เลิกกันแล้วค่ะ”“เธอกำลังบอกว่าถ้าพวกเราไม่เลิกกัน เธอก็ยินดีจะช่วยใช่ไหม?” อวี่ซีจุดประกายความหวังขึ้นในใจ ดึงมือของอวิ๋น
