ูลู่ผมกำลังขอคำแนะนำจากอวิ๋นตั่วต่างหาก”ครูลู่หัวเราะ “คำพูดพวกนี้ครูก็ไม่อยากจะแฉหรอกนะ แต่การที่ครูไม่พูดก็ไม่ได้หมายความว่าครูไม่รู้ ครูกำลังให้โอกาสพวกเธออยู่รู้ไหม? เธอพูดอะไรก็จะให้ครูเข้าใจไปหมด งั้นโอกาสสำนึกผิดที่ครูให้ก็คงไม่มีความหมาย”“ครูลู่ ขอบคุณจริงๆ ครับที่ให้โอกาสเรา! ” เทียนอี้ยิ้มเยาะ โค้งให้ผู้บัญชาการลู่ ก่อนที่จะวิ่งออกไปทำซํ้าไปซํ้ามาหนึ่งคาบ ก็มีไม่กี่คนที่สามารถท่องได้ตามที่ผู้บัญชาการลู่ต้องการ ทุกคนคิดมาแล้วว่าเขาอาจจะใช้เวลาในคาบของตัวเองท่องไปท่องมา และอาจจะเลยไปคาบของครูคนอื่น ต่อไปเป็นวิชาภาษาอังกฤษ เขาก็ต้องขอคาบจากครูภาษาอังกฤษมา และครูภาษาอังกฤษต้องไม่ให้แน่! เพราะแบบนั้นเด็กๆ จึงวางแผนไว้ว่าแค่ถ่วงเวลาให้นานออกไปก็พอ!เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ไม่ว่าจะท่องได้หรือไม่ แต่ก็ต้องเรียงแถวมาตรงหน้าผู้บัญชาการลู่ เวลา 10 นาที ให้ท่องทีละคนก็ต้องไม่ทันอยู่แล้ว ในตอนนั้นถ้าผู้บัญชาการลู่จะไม่ปล่อยก็ไม่ได้ นักเรียนสองคนท่องกันอย่างเชื่องช้า จนกริ่งดัง ผู้บัญชาการลู่จึงจำใจยกมือโบกให้ออกไป!ทุกคนที่คิดคำนวณมาเป็นอย่างดีต่างก็ดีใจ แต่กลับลืมไปว่าธรรมมะนั้นสูงหนึ่งศอก มารสูงหนึ่งวา*ผู้บัญชาการลู่ใช้มาตรการรับต่อกันเป็นทอด ท่องคนละหนึ่งวรรค ใครผิดตำแหน่งนั้นก็คัด 20จบ ทุกคนถึงกับงงไปหมด ไม่คิดว่าครูจะใช้วิธีนี้ไม่อย่างนั้นคงแบ่งกันมาก่อนหน้า ท่องกันคนละวรรคก็จะส
