เป็นวิชาคณิตศาสตร์ชัดๆ ผู้บัญชาการลู่มาได้ยังไงล่ะ**? เทียนอี้รู้สึกไม่มีแรง!**
ผู้บัญชาการลู่เดินมาถึงประตูแล้ว เขากำลังยื่นมือดันประตู สายตาทุกคนในห้องจับจ้องไปที่ประตู หัวใจเต้นจนถึงคอหอยแล้ว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงผู้บัญชาการลู่มาเข้าสอนแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าพวกนักเรียนจะไม่พอใจกับการที่ประตูแง้มไว้ ใบหน้าเขียวปัด ยื่นมือดันประตู ไม่รู้ว่าเป็นใคร จึงอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานขึ้นมา “ผะ…ผู้…ผู้บัญชาการลู่!”ผู้บัญชาการลู่ แน่นอนว่าเป็นการเรียกลับหลัง จะไปเรียกต่อหน้าได้ที่ไหนล่ะ? ถึงแม้ชื่อเรียกนี้จะไม่ใช่คำในแง่ลบ แต่ก็ยังคงเป็นฉายา โดยปกติแล้วคุณครูล้วนไม่ชอบให้นักเรียนตั้งฉายาให้ทั้งนั้นผู้บัญชาการลู่มองไปที่นักเรียนแวบหนึ่ง ถังใส่กระดาษชำระที่อยู่บนประตูสั่นอยู่ครู่หนึ่ง ไม่น่าเชื่อว่าจะไม่ตกลงมา หัวใจของทุกคนก็สั่นไหวไปตามถังใส่กระดาษชำระใบนั้น ผู้บัญชาการลู่เปิดประตูออกกว้างขึ้น พอเห็นถังทำท่าจะตกลงมาให้ได้ เทียนอี้ก็รีบพุ่งเข้ามาคนเดียว รับถังใส่กระดาษชำระใบนั้นไว้ได้ ท่าทางค่อนข้างคล่องแคล่วว่องไว เป็นวิญญาณหลี่เสี่ยวหลงโดยแท้ ทุกคนลืมไปแล้วว่ากำลังอยู่ในห้องเรียน พากันปรบมืออย่างเลื่อมใสเทียนอี้โค้งตัวให้ทุกคนอย่างภาคภูมิใจ ราวกับเพิ่งทำการแสดงอันยอดเยี่ยมสำเร็จ เวลานี้เป็นเวทีของเขาตอนแรกผู้บัญชาการลู่ก็งงอยู่เล็กน้อย แต่ไม่นานก็มีปฏิกิริยา เขาเดินไปหน้าชั้นเรียนเงียบๆ รอให้เท
