นเหรอ?”“ถ้าพี่ทำ 100 คะแนน ครูเธอจะเชื่อเหรอ?” อวี่เจ๋อตอบกลับสบายๆถือว่ามีเหตุผลอวิ๋นตั่วก้มหน้า รู้สึกละอายใจที่ตัวเองไม่เข้าใจถึงความลำบากของอวี่เจ๋อเลย “พี่ก็น่าจะบอกหนูสักหน่อย ถ้าพี่บอกหนูคงไม่ให้คนอื่นลอก!”อวี่เจ๋อ “พี่จะไปรู้ได้ยังไงว่าเดี๋ยวนี้พวกเธอมีนิยามช่วยเหลือกันแบบนี้?”“ตอนพี่เรียนหนังสือ พี่ไม่ลอกการบ้านคนอื่นเลยเหรอคะ?”ถามออกไปแล้วก็นึกเสียใจ คนอย่างอวี่เจ๋อต้องไม่ลอกคนอื่นอยู่แล้ว คงมีแต่คนอื่นเอาการบ้านเขาไปลอกเธอเองก็เคยเห็นกับตาว่าพี่ชายลอกการบ้านของอวี่เจ๋อ แถมยังจงใจเว้นว่าง เพื่อไม่ให้อาจารย์ดูออกอีกต่างหากพอคิดได้แบบนี้ ก็ต้องโทษเพื่อนๆ ที่ประสบการณ์การต่อสู้ไม่มากพอ รู้แต่จะลอกอย่างเดียว ไม่รู้จักพลิกแพลง ช่างเถอะ ถือเป็นประสบการณ์ คราวหน้าก็ค่อยสู้ใหม่เมื่อกลับถึงบ้าน อวิ๋นเฉียวก็ออกมาต้อนรับ ท่าทางดีอกดีใจกับความโชคร้ายของคนอื่น เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ “น้องสาว แม่รออยู่ในห้องนั่งเล่นเล็กน่ะ”ห้องนั่งเล่นเล็กเป็นสถานที่จัดดอกไม้ของชูยิน ที่นี่มีงานหลายชิ้นที่เธอคิดว่าเป็นศิลปะมาก ได้ยินว่าอยู่ในห้องนั่งเล่นเล็ก อวิ๋นตั่วก็โล่งออกขึ้นมาหน่อย การจัดดอกไม้เป็นเรื่องหรูหราสง่างาม ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น ปกติชูยินจะไม่ค่อยอารมณ์เสียอวิ๋นตั่วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นอย่างระมัดระวัง อวิ๋นเฉียวเองก็เดินตามเข้าไปด้วย เพราะไม่อยากพลาดละครฉากนี้ชูยินกำลัง
