อวิ๋นตั่วติดอยู่กับคำถามข้อยาก ปากกัดปลายปากกา หัวคิ้วขมวดมุ่นท่าทางที่ทำเอาคนมองต้องสะเทือนใจอวี่เจ๋อยกมือขึ้นเท้าคาง หันมองหน้าตาน่ารักของเธออวิ๋นตั่วคิดไม่ออกจริงๆ เธอได้แต่มองอวี่เจ๋อด้วยท่าทางน่าสงสารอวี่เจ๋อคลี่ยิ้มบางๆ แกล้งทำทีเป็นโมโห “มองพี่ทำไม บนหน้าพี่ไม่มีคำตอบหรอกนะ”อวิ๋นตั่ว “หนูรู้อยู่แล้วล่ะค่ะว่าบนหน้าพี่ไม่มีคำตอบ แต่ในหัวพี่ต้องมีคำตอบแน่ๆ ใช่ไหมคะ?”อวี่เจ๋อเดินไปหยุดข้างอวิ๋นตั่ว หยิบกระดาษในมือเธอขึ้นมาแล้วถาม“ข้อไหน?”อวิ๋นตั่วชี้โจทย์ข้อสุดท้าย “ข้อนี้ค่ะ คิดยังไงก็ไม่ถูกสักที”อวี่เจ๋อวางมือข้างหนึ่งคํ้าบนโต๊ะ ยืนอ่านโจทย์อยู่ข้างอวิ๋นตั่วที่กำลังใช้มือเท้าคาง กระพริบตาปริบๆ มองครูของตัวเอง แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มกว้างออกมา“ยิ้มอะไร?”“เวลาพี่แก้โจทย์นี่หล่อมากเลยนะคะ”“ไม่ต้องมาประจบเลย”“หนูพูดความจริงนะคะ”คำพูดของอวิ๋นตั่วทำเอาคนฟังอย่างอวี่เจ๋อรู้สึกอายขึ้นมา เขายื่นมือไปหยิบกระดาษ แล้วเริ่มแก้โจทย์ให้อวิ๋นตั่วดู โดยที่อีกฝ่ายยังคงอยู่ในท่าเดิมเงยหน้าขึ้นมองอวี่เจ๋อ ท่าทางราวกับสาวน้อยกำลังบ้าหนุ่มหล่ออวี่เจ๋อวางมือลงบนศีรษะของเธอ ก่อนที่จะหมุนเบาๆ ให้เธอหันมามองกระดาษ “มองตรงนี้สิ”“หนูดูแล้วไม่เข้าใจนี่คะ” อวิ๋นตั่วเป็นคนซื่อๆ ที่เธอพูด ก็คือพูดความจริง สำหรับเธอแล้ว สัญลักษณ์ตัวเลขพวกนี้ไม่ต่างกับภาษาต่างดาวเลยสักนิด“แบบนี้ยังจะอยากสอบเข้ามหา‟ลัย C อีกเหรอ?” อวิ๋
