“พรุ่งนี้ฉันไปทำการบ้านที่บ้านเธอนะ” เซียวเซียวพูด“ฉันไปด้วย” จื่อเถิงพูดเช่นกันเทียนอี้จึงถามทันทีว่า “ฉันไปด้วยได้หรือเปล่า?”“แน่นอนว่าไปไม่ได้” อวิ๋นตั่วตอบอย่างตรงไปตรงมา“ทำไมเธอเป็นแบบนี้ล่ะ?”“พี่ชายของฉันอยู่บ้าน นายไปแล้วจะแทงใจเขาได้ง่าย ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้เขาเรียนยิงปืนด้วย ถ้านายไม่กลัวก็มาสิ”เทียนอี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง “ช่างเถอะ วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล ฉันไม่จำเป็นต้องช่วงชิงเวลาอันสั้นนี้หรอก”วันต่อมา เซียวเซียวกับจื่อเถิงก็ไปบ้านอวิ๋นตั่วจริงๆ แม่บ้านหลิวพาทั้งสองคนไปยังห้องหนังสือด้วยรอยยิ้ม แล้วอวิ๋นเฉียวก็มาขวางทางไว้ “แม่บ้านหลิว ให้ผมพาไปเถอะครับ”อวิ๋นเฉียวพาพวกเขาเดินไปถึงประตูห้องสมุดแต่ไม่ได้เข้าไป ในนั้นอวี่เจ๋อกำลังสอนอวิ๋นตั่วทำโจทย์ แสงอาทิตย์สาดส่องเข้าไปในนั้น อวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อราวกับเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในลูกแก้ว แสงอาทิตย์สาดส่องเป็นประกาย“พวกเธอว่าภาพนั้นสวยไหม? สำหรับในมุมของการวาดภาพแล้ว การวางสัดส่วนของรูปภาพนี้ช่างสมบูรณ์แบบจริงๆ พวกเธออย่าเข้าไปในนั้นนะเข้าไปแล้วจะเป็นการทำลายภาพทั้งหมด” อวิ๋นเฉียวพูดพอเซียวเซียวกับจื่อเถิงโดนอวิ๋นเฉียวพูดแบบนี้ ก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามแล้ว ได้ยินอวิ๋นตั่วบอกว่า หลังจากผ่านประสบการณ์ลาจากชั่วนิรันดร์ครั้งนั้นเขาก็เปลี่ยนไปพิลึกพิลั่นเป็นพิเศษ ส่วนจะพึลึกแบบไหนนั้นพวกเขาก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน แต่ลางสังหรณ์บอกพวกเขาว่า
