ยเหรอ?” อวิ๋นตั่วพูดพลางหัวเราะเยาะ“อะไรกันที่เรียกว่าไม่กี่แผ่น?”เทียนอี้พูดขยายความให้เกิดจินตนาการ “กระดาษข้อสอบสิบหกแผ่น เป็นกระดาษข้อสอบสิบหกแผ่นเต็มๆ ไงล่ะ! คิดดูสิ หนึ่งวันหนึ่งคืนมีไม่เกินยี่สิบสี่ชั่วโมง สองวันสองคืนก็เป็นสี่สิบแปดชั่วโมง กระดาษสิบหกแผ่น เฉลี่ยแต่ละแผ่นได้สองชั่วโมง ก็ใช้ไปแล้วสามสิบสองชั่วโมง แบบนั้น สองวันนี้พวกเราก็นอนได้แค่หกชั่วโมงแล้วคุณครูพวกนี้สมองเติบโตมายังไงเนี่ย เลขคณิตง่ายๆ แบบนี้ทำไมคำนวณไม่ได้กันนะ?”เซียวเซียวกับจื่อเถิงจึงบอกว่า “รู้จักพอใจในตัวเองเถอะ ครูพวกนายยังให้กระดาษข้อสอบที่พิมพ์มาแล้ว แต่พวกเราต้องลอกเองนะ ต้องลอกคำถามเอง”ทั้งสี่คนสงสารกันและกันที่ต้องเจอสภาพเดียวกัน“เทียนอี้ไม่เป็นไรหรอก ยังไงซะเขาก็ไม่ทำการบ้านอะไรทั้งนั้น” จื่อเถิงพูดเทียนอี้โต้เถียงทันที “ใครว่าล่ะ มันก็ต้องแสร้งทำสักหน่อย”อวิ๋นตั่วอดหัวเราะไม่ได้ “นายก็พูดอะไรแบบนี้ได้เหมือนกันเหรอเนี่ย”“นี่ฉันพูดความจริงนะ” เทียนอี้ว่า“อวิ๋นตั่วก็ไม่เป็นไรเหมือนกัน เธอมีผู้ช่วย” เซียวเซียวพูดจื่อเถิงกับเซียวเซียวมองอวิ๋นตั่วด้วยความอิจฉา แล้วพูดว่า “ถ้าพวกเรามีจินนี่ในตะเกียงแก้วแบบนี้สักคนก็จะดีมากเลยนะ!”“ตะเกียงวิเศษของอลาดินมีแค่อันเดียว แน่นอนว่าจินนี่ก็มีได้แค่คนเดียว” อวิ๋นตั่วพูด
