อวิ๋นตั่วเดินไปหน้าโรงเรียน เยว่หยางยืนอยู่ใต้กำแพงสูง ในมือของเขาถือดอกกุหลาบสีแดง ดูขัดหูขัดตาเป็นอย่างมากเธอเอาสองมือไพล่หลัง ทำท่าทางบอกให้เทียนอี้กับเซียวเซียวเอาเข้าฟังก์ชั่นอัดคลิป อวิ๋นตั่วหยุดยืนตรงนั้นโบกมือให้เยว่หยาง พอฝ่ายนั้นเห็นเธอเขาก็จัดเสื้อผ้า แล้วถือดอกไม้เดินเข้ามาหา“อวิ๋นตั่ว!” เขาร้องเรียก ท่าทางดูปลื้มปริ่มอวิ๋นตั่วไม่ได้ดีใจเลยสักนิด เธอชี้ไปที่ดอกกุหลาบ พลางเอ่ยถามขึ้นว่า“ดอกไม้นี่ ให้หนูเหรอคะ?”“ใช่แล้ว” เยว่หยางยื่นดอกไม้ไปตรงหน้าของอวิ๋นตั่ว “อวิ๋นตั่ว พี่รู้ว่าพูดแบบนี้มันไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก แต่ถ้าไม่พูดพี่ก็รู้สึกไม่ดีจริงๆ”อวิ๋นตั่วรีบยกมือขึ้น แล้วดันดอกกุหลาบคืนกลับไปให้เยว่หยาง “ดอกไม้นี่ใครๆ ก็รู้ว่าหมายถึงอะไร พี่เอามาให้หนูมันไม่เหมาะหรอกค่ะ”เยว่หยางคิดไว้อยู่แล้วว่าอวิ๋นตั่วจะต้องปฏิเสธ แต่เขาไม่คิดว่าเธอจะปฏิเสธตรงๆ แบบนี้ แต่ว่าเขาก็หาข้ออ้างให้ตัวเองได้อย่างรวดเร็ว การปฏิเสธของอวิ๋นตั่วนั้นเป็นเพราะว่าเธอยังเป็นแค่เด็กนักเรียนม.ปลาย เธอกลัวจะถูกต่อว่าว่ามีความรักในวัยเรียนเมื่อคิดได้แบบนั้น เขาก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างสบายใจ แล้วพูดขึ้นว่า “พี่รู้ว่าเธอยังเด็ก ไม่เป็นไร พี่รอได้ พี่จะเก็บรักษาดอกกุหลาบช่อนี้ รอจนเธอเข้ามหา‟ลัยแล้วค่อยให้มันกับเธออีกครั้ง”อวิ๋นตั่วมองเยว่หยางอย่างเอือมระอา “พี่เป็นแฟนของพี่อวี่ซีไม่ใช่เหรอคะ?”เยว่หยางอดรู้สึกดี
