ใจขึ้นมาไม่ได้ ที่แท้ก็ไม่ใช่เพราะตัวเองยังเด็ก แต่เป็นเพราะว่าเขามีแฟนนี่เอง“พี่กำลังจะเลิกกับอวี่ซี”“ทำไมคะ?” อวิ๋นตั่วถาม“พี่ว่าเราสองคนไม่เหมาะสม”“พวกพี่คบกันมาเกือบ 3 ปี เพิ่งมารู้สึกไม่เหมาะเอาตอนนี้น่ะเหรอคะ?”“ก็เพราะคบมา 3 ปี พี่ถึงเพิ่งรู้สึกว่าไม่เหมาะ”“ถ้าอย่างนั้น ทำไมพี่ไม่บอกพี่อวี่ซีให้ชัดเจนตั้งแต่แรกละคะ พี่คบกับเธอไปด้วย แล้วก็มาสารภาพรักกับหนูไปด้วย แบบนี้ไม่เท่ากับว่าเหยียบเรือสองแคมหรอกเหรอ? พี่ไม่รู้เหรอว่าการกระทำแบบนี้มันน่ารังเกียจยิ่งกว่าเฉินซื่อเหม่ย*ซะอีกนะ?”“ถ้าเป็นเพราะแบบนั้น พี่จะรีบกลับไปบอกเลิกอวี่ซี”เยว่หยางเห็นอวิ๋นตั่วโกรธแล้วก็เริ่มลนลานขึ้นมา “พี่รู้ว่าทำแบบนี้มันไม่ถูกต้อง พี่ไม่ได้อยากจะแก้ตัวให้ตัวเอง อวิ๋นตั่ว เธอไม่เคยผ่านการใช้ชีวิตแบบนี้ เพราะอย่างนั้นเธอไม่มีทางเข้าใจความดิ้นรนอะไรต่างๆ ในการใช้ชีวิตของเรา พี่ยอมรับว่าพี่อยากหาลู่ทางให้ตัวเอง พี่ชอบเธอ ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น แต่พี่ก็รู้ว่าเราสองคนแตกต่างกันมาก พี่คิดว่าต่อให้ขึ้นบันได แต่ก็ยังแตะไม่ถึงชายเสื้อของเธอเลยด้วยซํ้าไปพี่บอกตัวเองว่าอย่าได้คิดเพ้อเจ้อ แต่ในขณะเดียวกันก็คิดว่าถ้าไม่ได้ลอง ก็จะเสียใจไปตลอดชีวิต คิดว่าอย่างไรก็น่าจะลองดูสักครั้ง ถ้าไม่สำเร็จก็เป็นคนธรรมดาต่อไป กลับไปใช้ชีวิตกับอวี่ซีตามปกติ”อวิ๋นตั่วยิ้มเยาะ “ถือว่าพี่ฉลาดมากนะคะ”เยว่หยาง “ถ้าเธอเป็นเหมือนพี่
