อวี่ซีนั่งอยู่ในร้านกาแฟ กำลังพลิกนิตยสารเล่มหนึ่งอย่างรู้สึกเซ็ง ในหน้าหนังสือที่กำลังเปิดไล่อยู่นั้น เธอเห็นภาพเงาคนที่คุ้นตา เธอรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ จึงรีบเปิดกลับไปอีก แล้วหยุดอยู่ที่หน้าหนึ่ง มองแล้วรู้สึกเหมือน แต่บางทีก็รู้สึกไม่เหมือน“ไฮ!” อวิ๋นตั่วจงใจโผล่มาข้างหลังเธอ อยากจะทำให้เธอตกใจ “ดูอะไรอยู่คะ?”อวี่ซีนำภาพนั้นให้อวิ๋นตั่วดู “เธอไปเป็นนางแบบนิตยสารแล้วเหรอ?”ผลก็คือ อวิ๋นตั่วมองนิตยสารในมืออวี่ซีสามวินาที แล้วตอบว่า “ไม่ใช่หนูหรอกค่ะ”อวี่ซีจ้องนิตยสารอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็มองอวิ๋นตั่วพลางพูดว่า “มองดีๆ แล้วก็ไม่เหมือนเท่าไร ปากกับจมูกเหมือนมาก แต่แววตาต่างกัน พอมองผ่านแวบเดียวแล้วเหมือนจริงๆ นะ พ่อเธอคงไม่ได้แอบไปมีลูกสาวข้างนอกหรอกนะ?”“อย่าพูดมั่วๆ สิคะ พ่อหนูไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอก” อวิ๋นตั่วเบะปากข้างหนึ่ง “ดูข้างหลังสิคะว่ามีชื่อไหม?”อวี่ซีหาอย่างละเอียดแล้วพูดว่า “นางแบบอายุน้อยแบบนี้ บนนิตยสารไม่ค่อยเขียนชื่อลงไปหรอก”อวิ๋นตั่วสั่งกาแฟแก้วหนึ่ง แล้วหยิบภาพถ่ายออกมาหนึ่งตั้ง “หนูขอร้องตั้งนาน พี่ชายถึงยอมให้หนู มีเท่านี้แหละค่ะ ไม่มีมากกว่านี้แล้ว”อวี่ซีรับภาพถ่ายมา พลิกดูพลางพูดว่า “เทคนิคการถ่ายภาพของพี่เธอไม่เลวเลยนะ”“พี่จะเอารูปพวกนี้ไปทำอะไรคะ?”“ดูสไตล์การแต่งตัวของชาวต่างชาติสักหน่อยน่ะ ดูสิ แบบนี้ถึงจะเป็นการถ่ายภาพแนวสตรีทที่แท้จริง”“ที่จริง ถ้าพี่อยากได้ภาพ
