ี่ไม่เจอกันนานแค่ไหนแล้วคะ?”อวี่ซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง เจอกันครั้งสุดท้ายก็หนึ่งสัปดาห์เธอยื่นมืออกมา แล้วเริ่มชูนิ้วชี้ออกมา แต่รู้สึกว่าไม่ถูก เลยชูออกมาห้านิ้ว “ห้าวัน”“เป็นแฟนกันควรเจอหน้ากันทุกวันไม่ใช่เหรอคะ? ไม่เจอกันห้าวัน พี่ยังวางใจเหรอคะ?” อวิ๋นตั่วว่า“ฉันรู้จักเขามาสามปีแล้ว มีใครที่เป็นแฟนกันสามปีแล้วต้องอยู่ด้วยกันทุกวันล่ะ? อีกอย่าง เธอนึกว่าทุกคนในโลกนี้จะเหมือนเธอเหรอไง ที่ไม่ต้องทำงานก็มีเงินเป็นกอบเป็นกำ สำหรับพวกเราน่ะ งานคือเรื่องหลักในชีวิตส่วนความรักเป็นได้แค่งานพาร์ทไทม์” อวี่ซีพูด“อ้อ!” อวิ๋นตั่วทำท่าทางเหมือนได้ความรู้มาก“ได้ยินมาว่าเธอสร้างปณิธานอันยิ่งใหญ่อีกแล้วเหรอ?” อวี่ซีถามแกมหยอกล้อเล็กน้อยอวิ๋นตั่วรู้ว่าอวี่ซีหมายถึงมหาวิทยาลัย C เธอจึงเขินอายเล็กน้อย “พี่ก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ใช่ไหมคะ?”“ก็ไม่แน่หรอก อวิ๋นตั่วเธอน่ะ ถ้าอยากทำอะไรสักอย่าง ก็มักจะสำเร็จ”อวี่ซีพูด “แต่ที่ฉันไม่เข้าใจคือ มหาวิทยาลัย Cมีชื่อเสียงด้านสายวิทย์นักเรียนสายศิลป์อย่างเธอจะไปสนุกอะไรที่นั่น?”“หนูชอบความสนุกค่ะ!” อวิ๋นตั่วยิ้มหวาน”
