ล ก่อนที่จะพึมพำกับตัวเอง “ไม่ยอมรับสินะ เก่งนักก็ไม่ยอมรับไปตลอดชีวิตเลยแล้วกัน”อวี่เจ๋อออกมาจากบ้านอวิ๋นพร้อมกับหัวใจที่ยังคงเต้นแรง อวิ๋นเฉียวนี่บ้าชะมัด ฝ่ายนั้นเหมือนตัดสินใจแล้วว่าจะขุดความลับในใจเขาออกมาให้ได้เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าตัวเองไปทำตัวมีพิรุธตอนไหน สิ่งที่ปกปิดไว้ในส่วนลึกของหัวใจถูกฝ่ายนั้นเปิดออกจนหมด ของที่อยู่ในนั้นค่อยๆ พรั่งพรูออกมา เงาของอวิ๋นตั่วลอยอยู่ตรงหน้า ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ เธอยืนอยู่บนบันได ดวงตากระพริบปริบๆ จนกระทั่งถึงวันที่เขาสอนเธอท่องกวีบทแรก บทกวีฉางก้านชิงของหลี่ไป๋ เจ้าขี่ม้าไม้ไผ่มาพบพาน ช่วยข้าเก็บลูกพลัมรอบบ่อดินภาพอดีตค่อยๆ โอบล้อมรอบหัวใจ มุมปากของอวี่เจ๋อค่อยๆ ยกยิ้มอย่างไม่รู้ตัว จนไม่ได้สังเกตว่าจู่ๆ ด้านหน้าก็มีเงาคนปรากฏขึ้นแล้วน่ากลัวมาก! ถ้าหากเขาเหยียบเบรกไม่ทัน อาจจะชนไปแล้ว คนคนนั้นยังยืนอยู่ที่เดิม ก่อนที่จะเอี้ยวตัวหันมามอง ไฟหน้ารถที่สาดไปทำให้เจ้าตัวต้องยกมือปิดหน้า แต่อวี่เจ๋อกลับเห็นชัดว่าคนคนนั้นคือเยว่หยางเขามาวนเวียนอยู่หน้าบ้านของอวิ๋นตั่วทำไม?อวี่เจ๋อลงจากรถแล้วร้องเรียก “เยว่หยาง!”เยว่หยางเองก็รู้ว่าเป็นรถของอวี่เจ๋อ เขากำลังหมุนตัวจะเดินออกไปอวี่เจ๋อเดินตามไป ก่อนที่จะจับฝ่ายนั้นไว้ ในมือของเยว่หยางมีกล่องที่ห่อสวยงามอยู่กล่องหนึ่ง“ขึ้นรถ” อวี่เจ๋อเปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับให้เยว่หยางเข้าไปนั่งแล้วก้มหน้านิ่งอวี่เ
