จ๋อ “เยว่หยาง นายมีสิทธิที่จะไล่ตามความรักนะ แต่นายควรบอกอวี่ซีให้ชัดเจนก่อนหรือเปล่า?”“พี่เข้าใจผิดแล้ว!” เยว่หยางพยายามอธิบาย “ผมไม่ได้ทำอะไรผิดต่ออวี่ซีนะ”อวี่เจ๋อ “อย่างนั้นเหรอ ฉันเข้าใจผิดเหรอ? ถ้าอย่างนั้นในมือนายน่ะอะไรล่ะ หรือว่าเป็นของขวัญคริสต์มาสให้อวี่ซี? เอามาส่งที่นี่เหรอ? หลงทางหรือเปล่า?”“ที่จริงผมจะเอามาให้อวิ๋นตั่ว แต่ผมไม่ได้…ไม่ได้…” เยว่หยางก้มหน้าลงอีกครั้งด้วยความร้อนตัว “ไม่ได้เป็นแบบที่พี่คิด!”“ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงอยากเอามาให้อวิ๋นตั่วล่ะ เพราะเธอเป็นลูกสาวของอวิ๋นอี้ฟานงั้นเหรอ? นายคิดว่าถ้าอวิ๋นอี้ฟานเป็นคนแบบนั้น เขาจะมีวันนี้ได้เหรอถ้าแค่เพราะพนักงานทำดีกับลูกสาวของตัวเองแล้วก็จะได้เลื่อนตำแหน่งน่ะ?” อวี่เจ๋อมองเยว่หยาง “ถ้าเป็นอย่างที่นายพูดจริง นายทำดีกับอวิ๋นตั่วไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก เพราะงั้นอยู่ให้ห่างเธอไว้ ทำงานของตัวเองให้ดี ฉันคิดว่านายมีโอกาสแล้ว อย่าเดินผิดทาง เพราะมันจะทำให้นายออกห่างจากเป้าหมายเดิมมากขึ้นเรื่อยๆ”—————————————————-
