อาหารเต็มโต๊ะ อวิ๋นอี้ฟานนั่งหัวโต๊ะ ชูยินนั่งทางซ้ายถัดจากชูยินเป็นอวิ๋นเฉียว อวี่เจ๋อนั่งทางขวามือของอวิ๋นอี้ฟาน ถัดจากอวี่เจ๋อเป็นอวิ๋นตั่วอวิ๋นเฉียวมองน้องสาวที่วันนี้ดูมีความสุขมาเป็นพิเศษ จากนั้นก็หันมองอวี่เจ๋อ คนรูปร่างดี มีเสน่ห์ ทำไมจนตอนนี้ถึงยังไม่มีความรัก เขากำลังรออะไรอยู่นะ?“อวิ๋นตั่ว ได้ยินว่าเธอมีความรักเหรอ?” อวิ๋นเฉียวจงใจแกล้งน้องสาวอวิ๋นตั่วเงยหน้า หันไปมองพี่ชาย แววตาตื่นตระหนก “ได้ยินมาจากใครคะ?”“เธอมีหรือเปล่าล่ะ?”“ไม่มีสักหน่อย!” อวิ๋นตั่วตอบนํ้าเสียงเด็ดขาด“อวี่เจ๋อบอกว่าเธอมีความรัก” อวิ๋นเฉียวหันปากกระบอกปืนเล็งทางอวี่เจ๋อเจ้าของชื่อเงยหน้าพรวด “ฉันพูดตอนไหน?”อวิ๋นเฉียว “คุยโทรศัพท์คราวก่อน ฉันบอกนายว่าจะกลับบ้านมาฉลองวันคริสมาสต์ แล้วนายก็บอกฉันว่าให้กลับมาดูน้องเขย”อวี่เจ๋อถึงกับสำลัก ไอไม่หยุดอวิ๋นตั่วรีบส่งแก้วนํ้าให้ แล้วตำหนิพี่ชาย “พี่อย่าพูดจาเหลวไหลสิ”อวิ๋นเฉียว “อายุก็ไม่น้อยแล้วนะ มีความรักได้แล้วล่ะ”ชูยินจ้องลูกชายเขม็ง “มีพี่ชายก็เหมือนไม่มี น้องสาวของลูกยังอายุไม่ถึง 16 เต็มเลยนะ!”“ใกล้ 16 แล้ว กระพริบตาทีเดียวก็ 18 เป็นผู้ใหญ่แล้ว ผมว่าต้องมีความรักตอนที่ยังมีเวลาอยู่ นายว่าใช่ไหมล่ะอวี่เจ๋อ?”อวี่เจ๋อไม่เข้าใจความคิดของอวิ๋นเฉียวเลยว่าทำไมจู่ๆ เรื่องมาตกที่เขาเขาหัวเราะเยาะ “เรื่องนี้ฉันไม่รู้”“นายเป็นอีกด้านหนึ่งของตำราเรียนที่ดีที่สุดไม
