เดือนรูป แต่ยังไงพี่ก็ยังยืนหยัดทำเรื่องนี้”“พี่ก็แค่เบื่อๆ น่ะ พี่ไม่ได้พยายามเพื่ออุดมการณ์สักหน่อย” อวิ๋นเฉียวพูด “เออใช่ เธอได้เรียนห้องเดียวกับหยูเทียนอี้อีกแล้วเหรอ?”“อืม”“อยู่ห่างๆ เขาหน่อยนะ”“เราเป็นเพื่อนเรียนห้องเดียวกันค่ะ”อวิ๋นตั่วตัดจนมือแดงไปหมดแล้ว แต่ก็ยังตัดไม่เป็นทรง เหมือนหมาแทะอย่างที่ชูยินบอกจริงๆ อวิ๋นตั่วหยิบกระจกบานใหญ่มาให้อวิ๋นเฉียวส่อง พูดอย่างขาดความมั่นใจว่า“จะใช้ปัตตาเลี่ยนไถสักหน่อยไหมคะ หนูรู้ว่าด้านบนมีปลอกอยู่ พี่จะไถกี่เซ็นติเมตรคะ หนูเปลี่ยนปลอกให้ตรงกันก็ทำได้แล้ว”“ไม่ต้องแล้ว” อวิ๋นเฉียวลุกขึ้นยืน “เอาแบบนี้แหละ พี่ไปอาบนํ้าก่อนแล้วค่อยลงไปทานมื้อเย็น”ชูยินกับอวี่เจ๋อกำลังตกแต่งต้นคริสต์มาสอยู่ในห้องรับแขก ต้นคริสต์มาสต้นนี้สูงเท่าตึกหนึ่งชั้น อีกนิดก็เกือบเข้าประตูบ้านไม่ได้แล้ว ลุงหูให้ผู้ช่วยหนุ่มๆ ห้าหกคนมาช่วยถึงจะขนเข้าบ้านได้ตอนนี้อวี่เจ๋อยืนอยู่บนบันได กำลังห้อยของประดับอยู่จุดบนสุดของต้นคริสต์มาส พอเห็นอวิ๋นตั่วลงมาจากชั้นบน เขาก็หัวเราะพลางพูดว่า “ช่างตัดผมมาแล้ว”ชูยินหันกลับมาแล้วถามว่า “ช่วยพี่ชายตัดผมเสร็จแล้วเหรอ?”“แม่ห่วงแต่พี่ชาย ไม่ถามหนูสักหน่อยเลยเหรอ ดูสิคะ มือหนูแดงไปหมดเพราะตัดผมให้พี่นะ”อวิ๋นตั่วว่าอวิ๋นตั่วยื่นมือไปตรงหน้าชูยิน ชูยินชำเลืองมองแวบหนึ่งแล้วพูดอย่างขอไปที “อืม แดงจริงๆ มา ช่วยแม่ประคองบันได แม่จะไปดูพี่ชายล
