ูกหน่อย”พอชูยินหันหลังแยกตัวออกไป อวิ๋นตั่วทำหน้าล้อเลียนตามหลังเธอ แล้วบ่นเสียงเบา “ปฏิบัติกับชายหญิงไม่เท่าเทียม”ชูยินหันขวับมาตอบ “ถ้าแม่ปฏิบัติกับชายหญิงไม่เท่าเทียม ลูกคงไม่ได้ลืมตามาดูโลกหรอก! พี่ชายลูกไม่ได้กลับบ้านมาสองปี ไม่สมควรจะให้แม่จะเป็นห่วงมากหน่อยหรือไง?”อวี่เจ๋อที่อยู่บนบันไดก็อดขำไม่ได้อวิ๋นตั่วเงยหน้าแล้วพูดว่า “หนูพูดเบาขนาดนั้น คุณแม่ยังได้ยินอีกเหรอคะ?”อวี่เจ๋อลงมาจากบันไดแล้วพูดว่า “ต่อไปก็จำไว้ว่าอย่าพูดลับหลัง มาขอพี่ดูมือหน่อยว่าเป็นยังไงบ้าง?”อวิ๋นตั่วยื่นมืออกมา อวี่เจ๋อจับมือเธอมาดูแล้วพูดว่า “มือแดงจริงๆ ด้วยแต่ไม่เป็นอะไรหรอก อีกสักพักก็หาย”“หนูรู้สึกไม่มีแรงสักนิดเลยค่ะ” อวิ๋นตั่วพูด“ไปนั่งตรงนั้น พักผ่อนสักหน่อยเถอะ”
————————————————-
