ที่เยว่หยางจงใจทำสร้อยตกตรงหน้าอวิ๋นอี้ฟาน เพราะเขามีจุดประสงค์เขาคิดว่าตอนที่อวิ๋นอี้ฟานเอาสร้อยไปคืนอวิ๋นตั่ว อวิ๋นตั่วจะต้องพูดถึงเขา เขามั่นใจว่าวันนั้นที่สวนสนุก อวิ๋นตั่วมีความสุขมาก เขาตามใจเธอทุกอย่าง เธออยากทำอะไรเขาก็ไปทำด้วย แค่อวิ๋นตั่วพูดเรื่องดีๆ เกี่ยวกับตัวเขาต่อหน้าพ่อของเธอสองสามประโยคเท่านั้น สภาพความเป็นอยู่ในบริษัทของเขาจะต้องเปลี่ยนไปอย่างแน่นอนแต่คิดไม่ถึงว่าที่เขาได้กลับไม่ใช่โชคดี แต่เป็นโชคร้ายเขาถูกเนรเทศไปที่ฝ่ายธุรการ เพียงแค่เขียนจุดทศนิยมในรายงานผิด ที่ทำให้เขารู้สึกไม่เป็นธรรมก็คือ เดิมทีนั่นไม่ใช่งานของเขา หน้าที่นี้เดิมทีเป็นของหลานผู้จัดการ เพราะฝ่ายนั้นรีบร้อนเลิกงาน ถึงได้โยนงานมาให้เขาเพราะเขาเป็นคนไม่มีเส้นสาย จึงได้แต่อดทนกลํ้ากลืนทำไปเท่านั้น สุดท้ายเมื่อเกิดข้อผิดพลาด โทษกลับตกลงที่เขาคนเดียวไปที่ฝ่ายธุรการแล้ว ใครจะไม่รู้ว่ามันเท่ากับการถูกเนรเทศไปชายแดนแต่ที่เขาคิดไม่ออกก็คือ ทำไมตัวเองถึงได้ถูกลงโทษรุนแรงแบบนี้ ทั้งๆ ที่เป็นความผิดพลาดเล็กๆ เท่านั้น? หรือว่าอวิ๋นตั่วยังไม่ได้คุยกับอวิ๋นอี้ฟานฝ่ายนั้นก็เลยไม่รู้ว่าเขากับอวิ๋นตั่วเป็นเพื่อนกันจริงสิ บางทีเล่นกับอวิ๋นตั่วแค่วันเดียว อาจจะยังไม่ถือว่าอะไรมาก แม้จะคุ้นเคยกัน แต่พูดไปแล้วอาจจะดูฝืนๆ ไปสักหน่อยพออวิ๋นตั่วเลิกเรียน เยว่หยางก็ไปยืนรออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนอวิ๋นตั่ว เซียวเซียว จื
