่อเถิง เดินเรียงกันออกมา ด้านหลังมีเทียนอี้วิ่งตามมา “พวกเธอ ช้าหน่อยได้ไหม รอฉันด้วยสิ!”ตอนแรกอวิ๋นตั่วไม่ได้สังเกตเห็นเยว่หยาง เวลาหลังเลิกเรียนนั้นหน้าโรงเรียนคนก็จะเยอะมาก เธอยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนสอดส่ายสายตามองหาลุงหู“อวิ๋นตั่ว!” เยว่หยางเรียกเธอไว้อวิ๋นตั่วเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเยว่หยางถือไอศกรีมไว้ในมือ พร้อมกับกำลังวิ่งมาหาเธอ จากนั้นก็ยื่นมันให้เธอ “ร้อนไหม กินไอศกรีมสิ!”เธอไม่ได้รับมา แอบไม่สบายใจว่าเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง “หนูไม่กินค่ะ”เยว่หยางไม่คิดว่าจะเจอเธอขัดแบบนี้ เขาหัวเราะเยาะ ก่อนที่จะส่งไอศกรีมให้กับเซียวเซียว “งั้นให้เธอ”เซียวเซียวยิ้มอย่างขอไปที “ขอบคุณค่ะ แต่หนูก็ไม่ชอบ”“เฮ้อ ผมกินเอง!” ในที่สุดเทียนอี้ก็ตามทันจนได้ “สาวๆ เธอกลัวว่ากินของหวานแล้วจะอ้วน แต่ผมไม่กลัว”เยว่หยางยื่นไอศกรีมให้เทียนอี้อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก“น่าเสียดายจริงๆ จะละลายหมดแล้ว นี่รอนานเลยใช่ไหมครับ? คุณเป็นอะไรกับอวิ๋นตั่วเหรอ?” เทียนอี้กัดไปคำ แล้วถามออกมาคนถูกถามไม่รู้จะตอบยังไง ได้แต่มองอวิ๋นตั่วอย่างน่าสงสาร“มาหาหนูมีเรื่องอะไรเหรอคะ?” อวิ๋นตั่วถามเยว่หยางเห็นเพื่อนนักเรียนสามคนยืนล้อมอวิ๋นตั่วไว้ แต่ละคนก็ยืดคอราวกับอยากจะฟังที่เขาพูดเต็มที“พรุ่งนี้วันหยุด เธออยากไปเที่ยวที่ไหนไหม?” เยว่หยางถาม“หนูต้องอยู่ทำการบ้านที่บ้านค่ะ”“เราคุยกันว่าจะไปกินปิ้งย่างกับพวกพี่อวี่เจ๋อไม่ใช่เหรอ?” จื่อเ
