อวิ๋นตั่วทำการบ้านอยู่ในห้อง อวิ๋นอี้ฟานเดินเข้ามาหา เธอจึงหันไปมองนาฬิกา ตอนนี้เพิ่งจะสามทุ่มกว่า การที่พ่อกลับบ้านเวลานี้นั้นหาได้ยากจริงๆคนเป็นพ่อหยุดยืนที่ด้านหลังของลูกสาว มองลายมือเป็นระเบียบของลูกสาวแล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้น“ยังทำการบ้านไม่เสร็จอีกเหรอ?” อวิ๋นอี้ฟานยกมือลูบผมอวิ๋นตั่ว“อีกนานเลยล่ะค่ะ” อวิ๋นตั่วมองนาฬิกาบนโต๊ะ “อย่างน้อยก็ห้าทุ่มนั่นแหละ”ทำการบ้านเสร็จห้าทุ่ม อาบนํ้านอน พรุ่งนี้ตื่นตีห้า อวิ๋นอี้ฟานคำนวณเวลาในใจ หนึ่งวันได้นอนแค่ห้าชั่วโมง คิดๆ แล้วต้องเป็นแบบนี้ไปอีกสามปีเขาก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาจริงๆ“ที่โรงเรียนมีความสุขดีหรือเปล่า?”“คุณพ่อพูดเล่นเหรอคะ ที่โรงเรียนจะมีความสุขอะไรกันคะ วันๆ ก็มีแต่เรียน” อวิ๋นตั่วยู่ปาก “ครูประจำชั้นเตือนเราตั้งแต่วันแรก บอกว่าเวลาก็เหมือนกระสวยทอผ้า เวลาหนึ่งนิ้วเท่ากับทองหนึ่งนิ้ว เข้าม. ปลายแล้วต้องเตรียมการสอบเข้ามหา‟ลัยให้ดี”อวิ๋นอี้ฟานมองลูกสาว แอบหัวเราะอยู่ในใจ เขาล้วงของออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะของอวิ๋นตั่วอวิ๋นตั่วมองแล้วถึงได้เห็นว่าเป็นสร้อยที่เธอทำหายที่สวนสนุก “ทำไมสร้อยหนูไปอยู่กับพ่อได้ล่ะคะ?”“พนักงานที่บริษัทเก็บได้น่ะ” อวิ๋นอี้ฟานตอบ“เขารู้ได้ยังไงว่าเป็นของหนู?”“พ่อเห็นสร้อยในมือเขา ก็เลยถามว่าได้มาจากไหน เขาบอกว่าเก็บได้ที่สวนสนุก พ่อเห็นว่ามันมีชื่อลูกอยู่ ถึงได้มั่นใจก็เลยขอเขามา”อวิ๋นตั่วรู้สึกแปลกๆ มัน
