“ดูเหมือนสือเหยียนจะโมโหแล้วนะ” อวิ๋นตั่วมองเทียนอี้ด้วยความไม่พอใจ “นายไปรับเธอแล้วมันจะยังไง เธอยังไม่ได้วางสาย แต่นายกลับพูดเสียงดังแบบนั้น เธอต้องได้ยินแน่ๆ”เทียนอี้ “รถที่บ้านของเธอ จื่อเถิงนั่งได้ สือเหยียนนั่งไม่ได้งั้นเหรอ? เธอไม่อยากอยู่กับสือเหยียนก็เลยผลักเขามาให้ฉัน โดยไม่ถามความสมัครใจเลยสักนิด! ฉันรู้แล้วว่าเธอน่ะนึกถึงแต่ตัวเอง สนใจแต่ตัวเอง ไม่แคร์คนอื่น…”เทียนอี้เริ่มต่อว่าอวิ๋นตั่ว เจ้าตัวจึงรีบฟุบหน้าลงกับแขนแล้วเริ่มหลับไป“ไม่ต้องมาแกล้งหลับเลย คิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอแกล้งหลับหรือไง?”เทียนอี้ผลักอวิ๋นตั่ว แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมเงยหน้าขึ้น จนเขาคิดว่าไม่มีอะไรน่าสนุกแล้ว จึงกลับไปนั่งที่ของตัวเองตอนเลิกเรียน อวิ๋นตั่วกับจื่อเถิงรออยู่หน้าโรงเรียนยี่สิบกว่านาที เพราะลุงหูมาช้า เมื่อเปิดประตูรถก็เห็นว่าสือเหยียนนั่งอยู่ในรถตัวเองแล้วอวิ๋นตั่วอึดอัด เธอทำหน้านิ่ง ไม่พูดจาไปตลอดทางจื่อเถิงกับสือเหยียนก็คุยกันไป หัวเราะหันไป อวิ๋นตั่วมองจากข้างๆ ก็รู้สึกว่าจื่อเถิงเหมือนคนทรยศ นั่งรถของเธอแล้วยังกล้าคุยกล้าหัวเราะกับศัตรูของเธออีก คิดจะเป็นศัตรูกับเธอใช่ไหม?พอสือเหยียนลงจากรถ อวิ๋นตั่วก็บ่นลุงหูทันที “ทำไมวันนี้มาช้าล่ะคะหนูคิดว่าลุงจะไม่มาแล้วซะอีก!”ลุงหู “ลุงไปที่โรงเรียนของสือเหยียนก่อนครับ คุณนายบอกว่าสือเหยียนเธอเลิกเรียนก่อน ให้ลุงไปรอรับเธอที่หน้าโรงเรียนก่อน แต่สุดท
