้ายเธอก็ไม่ได้เลิกก่อน ต้องอ้อมอีกก็เลยเสียเวลาไปหน่อย”“คุณแม่ก็จริงๆ เลย ทำไมต้องให้ลุงไปรับสือเหยียนด้วยนะ!”“แม่ของสือเหยียนไปรับเธอไม่ได้ ก็เลยโทรหาแม่ของหนู ได้ยินว่าก่อนหน้านี้สือเหยียนโทรหาหนูแล้ว แต่หนูไม่ยอมตกลงระวังหน่อยนะครับกลับไปคุณนายต้องอบรมแน่ๆ เลย!”เป็นอย่างที่ลุงหูคิดไว้ไม่มีผิด กลับถึงบ้าน อวิ๋นตั่วก็โดนอบรมจริงๆทันทีที่เข้าไป ตอนแรกเธอคิดจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ขึ้นชั้นบนไป แต่สุดท้ายเมื่อเดินไปถึงบันได ก็ถูกคนเป็นแม่เรียกไว้ “อวิ๋นตั่ว!”จนเจ้าตัวต้องจำใจหยุดฝีเท้าลงชูยินอยู่ในห้องรับแขกเล็ก ประตูถูกเปิดอยู่ หันหน้าหาบันไดพอดีป้าหวงที่กำลังทำความสะอาดห้องรับแขกอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมองอวิ๋นตั่วท่าทางดีอกดีใจกับความโชคร้ายของเธอ“แม่ วันนี้ไม่เล่นไพ่นกกระจอกเหรอคะ?” อวิ๋นตั่วยิ้มประจบ“เข้ามานี่สิ แม่มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย”“หนูต้องไปทำการบ้านค่ะ!” อวิ๋นตั่วปฏิเสธ“แค่ไม่กี่คำ ไม่ทำให้ลูกเสียเวลามากนักหรอก” นํ้าเสียงของชูยินเริ่มแข็งขึ้น ใกล้จะโมโหเข้าไปทุกทีจากประสบการณ์หลายปี เวลาแบบนี้เธอไม่ควรจะทำตัวแข็งข้อกับคนเป็นแม่ เพราะแบบนั้นอวิ๋นตั่วจึงเดินเข้าไปในห้องรับแขก“สือเหยียนโทรหาลูก ให้ลูกแวะไปรับเธอด้วย ทำไมลูกถึงไม่ตกลง?” ชูยินมองลูกสาว“ลูกสาวบ้านอวิ๋นกลายเป็นคนไม่มีนํ้าใจแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”อวิ๋นตั่ว “มันไม่ได้เกี่ยวกับนํ้าใจเลยนะคะ หนทางต่างกัน แผนการก็ต่างกัน นึก
