ถึงปีนั้น ก่วนหนิงกับหัวซินใช้จอบทำสวนอยู่ด้วยกัน เมื่อขุดเจอทองแผ่นหนึ่ง ก่วนหนิงขุดต่อไปราวกับเป็นแค่หินกระเบื้อง แต่หัวซินเก็บมาจากนั้นก็ทิ้งไป ก่วนหนิงกับหัวซินอ่านหนังสืออยู่ด้วยกัน ข้างนอกมีรถหรูของข้าราชการขับผ่าน ก่วนหนิงทำเป็นไม่ได้ยิน ยังคงอ่านหนังสือต่อไป แต่หัวซินวางหนังสือลง ออกไปดูข้างนอกอย่างคึกคัก ก่วนหนิงหักเก้าอี้แล้วบอกว่า„เราไม่ใช่เพื่อนกันแล้ว‟ เพราะแบบนั้น ก่วนหนิงกับหัวซินก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กันอีก หนูไม่ถูกกับสือเหยียนมาตั้งแต่เด็ก แม่เองก็ไม่ใช่ไม่รู้!”ชูยิน “ลูกไม่ต้องเอาหนังสือพวกนี้มาพูดกับแม่ แม่กับแม่ของสือเหยียนมียายคนเดียวกัน ลูกกับเธอก็มียายทวดคนเดียวกัน พวกลูกน่ะเป็นแตงโมรากเดียวกัน การที่ลูกไม่อยากเจอเธอ เพียงเพราะเธอเรียนเก่งน่ะ รู้ไหมว่ามันบ่งบอกได้ว่ายังไง? แบบนี้มันบอกได้แค่ว่าลูกเป็นคนจิตใจคับแคบ ลูกบอกลูกสอบได้คะแนนน้อยกว่า ถ้าการปฏิบัติตัวลูกก็ยังแพ้ให้เธออีก แบบนี้มันไม่ใช่พ่ายแพ้ยับเยินหรอกหรือ!”
