“รู้ไหมว่าฉันมาเรียนที่นี่ได้ยังไง?” พอหมดคาบเรียน เทียนอี้ก็มานั่งข้างอวิ๋นตั่ว แล้วเริ่มเล่าความเป็นมาในการเข้าโรงเรียนของเขาให้เธอฟัง “พ่อส่งฉันไปถึงอเมริกาแล้ว แต่ฉันแอบกลับมาเอง แต่ว่าไม่ได้กลับบ้านนะ ฉันไปอยู่ที่โรงแรมแห่งหนึ่งของครอบครัว เอาบัตรของพ่อไปอยู่ที่โรงแรม เขาส่งคนไปตามหาฉันทุกที่เลย สุดท้ายก็หาเจอ แต่ฉันพูดกับเขาชัดเจนแล้วว่าฉันจะไม่ไปต่างประเทศ ฉันจะเรียนหนังสืออยู่ที่จีน ถ้าเขาส่งฉันไป ฉันต้องหนีอย่างแน่นอน โลกกว้างใหญ่ขนาดนี้ ถึงแม้ครั้งนี้เขาหาฉันเจอ แต่ครั้งหน้าก็ไม่แน่หรอก เขาตกใจที่ฉันพูด ก็เลยรับปากให้ฉันอยู่ในประเทศ ฉันได้ยินมาว่าเธออยู่ที่โรงเรียนมัธยมอันดับหก ฉันก็เลยขอให้พ่อส่งฉันมาที่นี่”ต่อหน้าอำนาจอิทธิพล กฎระเบียบก็เป็นแค่เรื่องเหลวไหล! เดิมทีอวิ๋นตั่วก็อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งอารมณ์ติดลบมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก“เธอเป็นอะไร อย่างกับว่าเห็นฉันแล้วไม่ดีใจเลยสักนิด?”“ทำไมนายต้องมาอยู่โรงเรียนเดียวกับฉันด้วยล่ะ?” อวิ๋นตั่วถาม“พูดอะไรของเธอ ก็เราเป็นเพื่อนกันไง! ” เทียนอี้ตบโต๊ะ “เออ จริงสิตอนนี้เธอยังขี่จักรยานมาเรียนอยู่หรือเปล่า?”“ฉันนั่งรถมา” อวิ๋นตั่วตอบ“ฉันก็ว่าอย่างนั้น โรงเรียนมัธยมอันดับหกอยู่ไกลบ้านเธอมากนี่”อวิ๋นตั่วมุดหัวเข้าไปในวงแขนตัวเองแล้วหลับตาลง พอหลับตาก็เห็นอวี่เจ๋อทันที พอเห็นอวี่เจ๋อก็เห็นแสงแดดอบอุ่น เหมือนกับว่าเขามีแสงสว่าง
