ในตัวเอง“วันนี้ตอนเที่ยงเธออยากกินอะไร เราไม่ได้เจอกันนาน เดี๋ยวฉันเลี้ยงเธอเอง” เทียนอี้พูด“ฉันกินที่โรงอาหารนี่แหละ” อวิ๋นตั่วว่า“โรงอาหารในโรงเรียนมีอะไรน่าอร่อยกัน ฉันรู้จักอยู่ร้านหนึ่ง อยู่ตรงข้ามโรงเรียนของเรานี่เอง พิเศษมากเลยนะ เราไปทานที่นั่นกันเถอะ” เทียนอี้เสนอแต่ว่าอวิ๋นตั่วทำท่าทางขี้เกียจ“จะทานข้าวหรือเปล่าฉันยังไม่ได้ตัดสินใจเลย”“ยังจะต้องคิดอีกเหรอ เธอก็แค่ไปกับฉัน เรียกเซียวเซียวกับจื่อเถิงไปด้วยก็ได้”อวิ๋นตั่วไม่ได้ไปเรียกจื่อเถิงกับเซียวเซียว บทเรียนของพี่ชายได้บอกกับเธอว่าอย่าเข้าใกล้เทียนอี้มากเกินไปนัก ไม่อย่างนั้นจะเกิดปัญหา ส่วนจะเป็นปัญหาอะไรนั้นเธอไม่ได้คิดเอาไว้ อย่างไรซะเรื่องน้อยก็ดีกว่าเรื่องเยอะเทียนอี้กระตือรือร้นกับการรวมตัวกินข้าวในครั้งนี้มาก พอเห็นอวิ๋นตั่วไม่ขยับตัว เขาก็วิ่งไปห้องข้างๆ บอกเรื่องเลี้ยงข้าวกับเซียวเซียวและจื่อเถิงเซียวเซียวกับจื่อเถิงรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง เป็นเพื่อนนักเรียนมัธยมต้นกับเทียนอี้มาสามปี ความสัมพันธ์ก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น แล้วทำไมเขาถึงได้อยากเลี้ยงข้าวพวกเราล่ะคำอธิบายของเทียนอี้ก็คือ “ในห้องเรียนของพวกเรา มีแค่เราสี่คนที่ได้เข้าโรงเรียนนี้ ถือว่าเป็นคนที่สนิทที่สุดทะนุถนอมโชคชะตานี้เอาไว้ดีๆเถอะ!”ร้านที่เทียนอี้แนะนำนั้นขายบะหมี่เป็นหลัก เปิดอยู่ข้างโรงเรียน แน่นอนว่าต้องทำธุรกิจที่เกี่ยวกับนักเรียน นักเรียนมัธยมปลายกินข
