้าวก็เหมือนกับทำสงคราม บะหมี่จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดความจริงนั้นเทียนอี้ไม่เคยกินของแบบนี้มาก่อน แต่ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ตอนที่ผู้ช่วยของหยูอี้ซินพาเข้ามาหาครูใหญ่ที่โรงเรียนก็เห็นว่าร้านนี้คนเยอะมาก ก็เลยคิดว่าต้องรสชาติดีแน่ๆภายในร้าน เสียงจ้อกแจ้กจอแจล้วนแต่เป็นนักเรียนทั้งนั้น บางคนก็หาที่นั่งได้แล้ว บ้างก็รออาหาร แล้วก็มีบางคนที่เริ่มคีบบะหมี่คำใหญ่กินแล้วเทียนอี้เดินไปถามขอความช่วยเหลือจากพนักงานบริการ “มีห้องแยกหรือเปล่าครับ?”พนักงานบริการเริ่มประสาทเสียแล้ว แค่กินบะหมี่ต้องขอห้องแยกด้วยเหรอ “ไม่มี!”ท่าทีของพนักงานบริการไม่ค่อยดีเท่าไรนัก เพราะยังไงซะก็ไม่ต้องกังวลเรื่องขายไม่ได้เทียนอี้มองคนที่อยู่ในร้าน มีหลายคนยังยืนอยู่ รอให้คนกินเสร็จแล้วลุกตัวเองก็รีบไปครองที่นั่ง“ไม่มีที่นั่งแล้ว เราจะไปนั่งไหนกันดีล่ะ?”“ต่อคิวไง เดี๋ยวคนอื่นกินเสร็จก็ลุกเองแหละ”
