ปูหนึ่งตะกร้า เต็มสองถาด แถมแม่บ้านยังใจดีแยกตัวผู้กับตัวเมียให้อีกด้วย“ถาดสีเขียวเป็นตัวเมีย ถาดสีขาวเป็นตัวผู้” แม่บ้านว่าศาสตราจารย์เจียงนั่งหัวโต๊ะ เจียงหนานรินไวน์ให้ผู้เป็นพ่อ “สองสามวันก่อนหนูซื้ออุปกรณ์กินปูมาพอดี เดี๋ยวหนูไปหยิบมาให้นะคะ เราจะได้กินกันเรียบร้อยหน่อย”“พ่อว่าแบบนั้นมันน่าเบื่อไป กินปูต้องใช้มือกินสิถึงจะมีรสชาติ อะไรๆ ก็ใช้อุปกรณ์ตลอด มันทื่อๆ ไปหน่อยนะ”“เพราะอย่างนั้นคุณพ่อก็เลยไม่ไปใช้บริการอาหารเดลิเวอรี่ในเว็บไซด์เรา ยอมที่จะเดินครึ่งชั่วโมงเพื่อไปซื้อข้าวกล่อง” เจียงหนานว่า“ลูกไม่เข้าใจ เดินไปด้วยตัวเอง ระหว่างทางยังได้คิดว่าจะกินอะไรดี
เดินไปก็อาจจะเรื่องน่าสนใจมากมาย ครั้งหนึ่งก่อนที่พ่อจะไปต่างประเทศ พ่อเห็นสามีภรรยากำลังทะเลาะกันอยู่ข้างทาง พ่อดูมันเหมือนเป็นละคร ก็สนุกดี”เจียงหนานมองผู้เป็นพ่ออย่างเหยียดๆ “ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัยชอบดูคนทะเลาะกันริมถนน รู้ถึงไหน คนคงหัวเราะกันถึงนั่น”ศาสตราจารย์เจียงรู้สึกโมโหกับคำพูดของลูกสาว “ศาสตราจารย์แล้วยังไง ศาสตราจารย์ไม่ใช่คนเหรอ?”เจียงหนานเทนํ้าส้มสายชูให้อวี่เจ๋อ ศาสตราจารย์เจียงที่อยู่ข้างๆ เมื่อเห็นเข้าก็ร้องออกมา “อย่าใส่เยอะสิ อวี่เจ๋อไม่ชอบนํ้าส้มสายชู”อวี่เจ๋อหัวเราะ ศาสตราจารย์เจียงนี่เหมือนคนแก่หัวรั้นจริงๆ“อาจารย์ไปต่างประเทศคราวนี้ มีอะไรประทับใจบ้างไหมครับ?” อวี่เจ๋อถามคนถูกถามกินปูไปพลาง ตอบไปพ
