บทที่ 36 เล่นกับเจ้าสักหน่อย
หนึ่งแรงปราบสิบเล่ห์เหลี่ยม เผชิญหน้ากับเงาฝ่ามือที่ปกคลุมทั่วท้องฟ้า หลี่ลี่ ไม่สนใจแม้แต่น้อย เย้ยหยันออกมาคำหนึ่ง พลันชกหมัดพุ่งทะลุออกไป
ซู่ม!
พลังโจมตีอันรุนแรง ก่อให้เกิดลมกรรโชก พุ่งตรงไปที่หน้าอกของเมิ่งฮั่น
เงาฝ่ามือแปรเปลี่ยน เงาฝ่ามือที่ปกคลุมทั่วท้องฟ้าพลันรวมตัวกัน กลับกลายเป็นฝ่ามือขนาดใหญ่เท่าพัดของเมิ่งฮั่น
“ไม่เลว สามารถทำลายท่าฝ่ามือบินทั่วท้องฟ้าของข้าได้ เจ้าหนูนี่ยังพอมีฝีมือให้ข้าสู้ด้วยหน่อย” เมิ่งฮั่นหัวเราะเสียงดัง มือขวารีบคว้าไปที่หมัดของหลี่ลี่
“เจ้ายกยอตัวเองเกินไปแล้ว” หลี่ลี่ยิ้มอย่างเฉยเมย พลังไม่ได้เพิ่มขึ้นกลับลดลง ใช้พลังระดับหกมาต่อกรโดยสมบูรณ์ เขาไม่ได้ใช้พลังของวิชาฤทธิ์เทพมังกรสวรรค์ออกมาแม้แต่น้อย
เห็นแววตาตื่นเต้นของเมิ่งฮั่น หลี่ลี่ก็รู้ว่าเจ้าคนตัวโตนี่คงเป็นแค่คนคลั่งไคล้การต่อสู้เท่านั้น คนแบบนี้ย่อมไม่มีเล่ห์เหลี่ยม แถมเขายังเห็นหลี่หย่งเล่อที่อยู่ไม่ไกล พลันเขาก็เข้าใจทุกอย่าง
ตึง!
เสียงหมัดปะทะฝ่ามือดังขึ้น พลังอันมหาศาลโจมตีเข้ามา หลี่ลี่ถอยหลังไปทันทีห้าก้าว ส่วนเมิ่งฮั่นกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
“ไม่เลว น่าสนใจดี” หัวเราะเสียงดัง เมิ่งฮั่นลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ก้าวเท้าไปข้างหน้า ร่างกายที่ใหญ่โตกลับใช้ฝ่ามือเงาฟ้าที่พลิ้วไหว พูดไม่ออกจริง ๆ
หลี่ลี่ไม่รีบร้อนเอาชนะเมิ่งฮั่น เขาจะใช้โอกาสนี้ทำความเข้าใจกั
