อย่างเฉยเมย พลันใช้ฝ่ามือบินทั่วท้องฟ้า
แตกต่างจากที่เมิ่งฮั่นใช้โดยสิ้นเชิง เงาฝ่ามือที่ปกคลุมทั่วท้องฟ้าดูเลือนลาง ในขณะเดียวกันร่างกายของหลี่ลี่ ก็ปรากฏขึ้นและหายไป ราวกับถูกเงาฝ่ามือเหล่านี้บดบัง ทำให้ไม่สามารถจับตำแหน่งที่แน่นอนได้
จ้องมองเงาฝ่ามือที่ปกคลุมทั่วท้องฟ้า เมิ่งฮั่นผ่อนการป้องกันลงโดยสิ้นเชิง ทันใดนั้น เขาราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง ดวงตาเปล่งประกายตื่นเต้นออกมา
คนคลั่งไคล้การต่อสู้ก็ยังคงเป็นคนคลั่งไคล้การต่อสู้ ตอนต่อสู้ยังเหม่ออีก ถ้าเจอคนที่ต้องการฆ่าเขา คงไม่ต้องออกแรงเลย
หลี่ลี่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ รวมเงาฝ่ามือเข้าด้วยกัน กลายเป็นฝ่ามือเดียว ในเวลานี้ฝ่ามือของหลี่ลี่ ได้สัมผัสกับเสื้อผ้าที่หน้าอกของเมิ่งฮั่นแล้ว
ฝืนระงับพลังไปเจ็ดส่วน แต่ฝ่ามือนี้ยังคงมีพลังไม่น้อย โครม! ร่างกายที่ใหญ่โตของเมิ่งฮั่นกระเด็นถอยหลังออกไป ชนกำแพงลานบ้านจนฝุ่นตลบ
ในชั่วพริบตา ทั้งในและนอกลานบ้านก็เงียบสงัด ศิษย์ใหม่เพิ่งเข้าสำนัก กลับเอาชนะคนที่เป็นสุดยอดในสายตาของทุกคนได้อย่างไม่น่าเชื่อ ไม่มีใครเชื่อความจริงนี้
“หรือว่าเวลามันนานเกินไปจนตาฝาด?”
“ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ ตาข้าก็ฝาดเหมือนกัน”
“พี่เมิ่งต้องหลบได้แน่ ๆ”
“พี่เมิ่งต้องอยากลองดูว่าหลี่ลี่ มีพลังฝ่ามือมากแค่ไหน ดูสิ พี่เมิ่งไม่ได้บาดเจ็บเลย”
บนกำแพง บนหลังคา เหล่าศิษย์ต่างพูดประโยคเหล่านี้ซ้ำ ๆ พยายามหาเหตุผลมาหักล้างความจร
