อวี่เจ๋อที่ยืนอยู่ข้างๆ คลี่ยิ้มออกมาบาง “แล้วใครให้โอกาสเธอได้จงใจทำล่ะ? ถ้าไม่ใช่เพราะเธอกับเยว่หยางนัดอวิ๋นตั่วไปที่สวนสนุก เธอจะมีโอกาสปั่นหัวเยว่หยางอย่างนี้เหรอ”อวี่ซีแสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจ “พี่ยังช่วยพูดแทนเธออีกเหรอคะ หนูผิดเหรอที่ให้เธอไปที่นั่น?”“ทำไมจู่ๆ ถึงคิดให้เธอไปที่สวนสนุกล่ะ? เธอกับเยว่หยางคิดจะทำอะไรในใจเธอเองก็รู้ดี”“หนูไม่รู้!”“เธอจะให้พี่พูดออกมาจริงๆ น่ะเหรอ”“พี่ก็พูดมาสิคะ”อวี่เจ๋อถอนหายใจ “อวี่ซี แบบนี้มันไม่สนุกเลยนะ เรื่องไปสวนสนุกเป็นความคิดของเยว่หยางใช่ไหม เพราะรู้ว่าเธอรู้จักอวิ๋นตั่ว เมื่อวานไปกินหม้อไฟด้วยกัน เขาก็เลยคิดจะตีเหล็กเมื่อตอนยังร้อน เพื่อกราชับความสัมพันธ์”อวี่ซี “พี่อย่าพูดถึงเยว่หยางแบบนั้นนะ พูดอย่างกับเขาเป็นคนเจ้าแผนการ ฉวยโอกาสเอารัดเอาเปรียบ เขาแค่รู้สึกว่าที่ตัวเองเข้าบริษัทได้ก็เพราะได้ความช่วยเหลือจากอวิ๋นตั่ว ก็เลยอยากจะขอบคุณก็เท่านั้น”“เธอเชื่อคำพูดพวกนี้ด้วยเหรอ” อวี่เจ๋อยิ้มเยาะ “เขาเข้าอี้ฟานกรุ๊ปมากี่ปีแล้ว เพิ่งจะมาอยากขอบคุณตอนนี้น่ะเหรอ ช้าไปหรือเปล่า? สิ่งที่พวกเธอคิดน่ะ เธอคิดว่าอวิ๋นตั่วไม่รู้งั้นเหรอ? ที่อวิ๋นตั่วไม่เปิดโปงพวกเธอ ก็เพราะเห็นแก่หน้าเธอ อวี่ซี เธอเป็นคนฉลาด อย่าต้องเสียความเคารพในตัวเองไปเพราะเยว่หยางเลย เมื่อก่อนเธอก็เล่นกับอวิ๋นตั่ว กินของเธอ ดื่มของเธอ ที่พี่ไม่ได้ว่าก็เพราะเห็นว่าพวกเธอสนิทกัน
