กว่าจะถึงโรงพยาบาล ฟ้าก็มืดแล้ว อวี่ซียังคงนั่งข้างเตียงคอยดูแลเยว่หยาง“เป็นยังไงบ้าง?” ตอนที่อวี่เจ๋อกับอวิ๋นตั่วเดินเข้ามา เยว่หยางกำลังนั่งเล่นเกมในโทรศัพท์อยู่บนเตียง โดยมีอวี่ซีนั่งปลอกแอปเปิ้ลให้อยู่ข้างๆอวี่ซีรีบลุกขึ้นให้อวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อนั่งพอเห็นอวิ๋นตั่วเข้ามา เยว่หยางก็ขยับตัวนั่งดีๆ คลี่ยิ้มออกมาอย่างกระตือรือร้นอวิ๋นตั่วเอาผลไม้ที่ซื้อมาระหว่างทางวางลงบนโต๊ะข้างเตียงอวี่ซีส่งแอปเปิ้ลที่หั่นเรียบร้อยแล้วให้กับเยว่หยาง“เอาให้อวิ๋นตั่วกินเถอะ” เยว่หยางบอกอวิ๋นตั่วรีบโบกมือ “ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่กิน”อวี่เจ๋อ “นายกินเถอะ เธอเอาใจยาก ดื่มนํ้าแอปเปิ้ล แต่ไม่กินเนื้อแอปเปิ้ล”อวิ๋นตั่วกลอกตาใส่อวี่เจ๋ออวี่เจ๋อแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น คุยกับเยว่หยางต่อ อวิ๋นตั่วรู้สึกเบื่อ เธอก็เลยเอามือลูบสร้อยที่คอเล่น แต่มันกลับหายไปแล้ว จี้หยกที่เธอห้อยมาหลายปี แม้ไม่ใช่ของมีราคา แต่ก็เป็นของที่คุณยายของเธอบอกว่าเชิญพระอาจารย์มาทำพิธีให้ สามารถปกป้องให้แคล้วคลาดปลอดภัย มันหล่นหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้อวิ๋นตั่วเริ่มจะเชื่อในทางไสยศาสตร์ขึ้นมาเสียแล้ว อาจจะเป็นเพราะสร้อยหล่นหายไป จึงทำให้กังหันฮอตวีลส์เกิดมีปัญหาขึ้นมา“เป็นอะไรหรือเปล่า?” อวี่เจ๋อเห็นอวิ๋นตั่วเอาแต่คลำไปรอบๆ คอ สีหน้าไม่ค่อยดีนัก “สร้อยหายเหรอ?”อวิ๋นตั่วพยักหน้า “น่าจะหล่นหายที่สวนสนุกน่ะค่ะ”อวี่ซีพูดขึ้นว่า “ใช่จี้หยกที่คุ
