ป ตรงประตูมีรถแท็กซี่รออยู่คันหนึ่งแล้ว“พี่เรียกรถมาเหรอคะ?” อวิ๋นตั่วถาม“ใช่แล้ว ถ้าเธอยังชักช้าอยู่ เงินในกระเป๋าฉันจะไม่พอจ่ายค่ารถแล้วนะ”อวิ๋นตั่วขึ้นมานั่งบนรถ แล้วหัวเราะ “หนูทำอะไรเหรอคะ พี่ถึงทำกับหนูแบบนี้น่ะ”อวี่ซีก็เข้ามาในรถแล้วเช่นกัน เธอบอกให้คนขับออกรถได้“พี่ยังไม่ตอบหนูเลยนะ เรียกรถมาชวนหนูไปสวนสนุกโดยเฉพาะ ไม่เหมือนพี่เลยค่ะ” อวิ๋นตั่วซักไซ้ต่อ“เยว่หยางต้องการชวนเธอมา” อวี่ซีตอบ“พี่เยว่หยางชวนหนูทำไมเหรอคะ?” อวิ๋นตั่วยิ่งแปลกใจมากขึ้นอวี่ซีจึงบอกว่า “ก็ขอบคุณที่เธอแนะนำเขาให้เข้าบริษัทพ่อเธอไง อยู่ที่นั่นเขาทำได้ดีมากเลยนะ สวัสดิการก็ดี พูดกับฉันตลอดว่าต้องขอบคุณเธอให้ดีๆ ฉันเห็นเธอกำลังพยายามสอบเข้าโรงเรียนมัธยม ก็เลยไม่ได้บอกเธอตอนนี้เธอสอบเสร็จแล้ว ปล่อยวางภาระที่อยู่ในใจได้แล้ว ก็ควรจะไปเที่ยวให้สนุก ฉันกับเยว่หยางจะพาเธอไปเล่นที่สวนสนุกหนึ่งวัน ถือเป็นของขวัญขอบคุณเธอ เธอว่าเป็นไงล่ะ?”“แต่เรื่องนี้หนูพูดไปนิดเดียวเอง ไม่ได้ยกมือออกแรงด้วยซํ้า พวกพี่ขอบคุณซะใหญ่โตแบบนี้ หนูรู้สึกผิดที่จะรับไว้นะคะ” อวิ๋นตั่วว่า“ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกนะ ที่ชวนเธอมาไม่ใช่จะแสดงความขอบคุณอย่างเดียวสักหน่อย ยังมีจุดประสงค์อีกอย่างหนึ่งด้วย”“จุดประสงค์อะไรคะ?”“ก็แค่ต่อไปนี้ เวลาอยู่ต่อหน้าพ่อเธอ ช่วยพูดถึงเยว่หยางในทางที่ดีเยอะๆ หน่อย”อวิ๋นตั่วหัวเราะพลางพูดว่า “นี่คือจุดประสงค์ที่แท้
