ั่ว!” จู่ๆ อวี่เจ๋อก็เรียกให้เธอหยุด“มีอะไรเหรอคะ?” ความรู้สึกยินดีแอบปรากฏขึ้นในใจของอวิ๋นตั่วอวี่เจ๋อ “ขึ้นมัธยมปลายแล้ว การเรียนจะหนักขึ้น ปิดเทอมฤดูร้อนนี้ตั้งใจทบทวนบทเรียนของมัธยมต้นหน่อยนะ อย่าออกไปเที่ยวข้างนอกบ่อยนัก แล้วก็อย่าไปไหนกับอวี่ซีส่งเดช”“ทำไมล่ะคะ?” อวิ๋นตั่วถาม“อวี่ซีพึ่งไม่ได้ ติดต่อกันให้น้อยๆ หน่อย อย่าให้เขาพาเธอไปเสียคน”อวี่เจ๋อตอบ“แต่พอหนูคิดถึงชีวิตหลังจากขึ้นมัธยมปลายที่ต้องเรียนเหมือนผีดิบ ก็รู้สึกอยากใช้ชีวิตปิดเทอมซัมเมอร์นี้ให้คุ้ม ตั้งใจว่าจะเที่ยวเล่นให้เต็มที่ไปเลยนี่น่า”อวี่เจ๋อมองอวิ๋นตั่ว เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่พูดออกมาเหมือนอวิ๋นตั่วมองออกว่าอวี่เจ๋อกำลังกังวลอยู่ในใจ แม้เธอจะไม่รู้ว่าเขากังวลอะไร แต่เธอก็ไม่อยากให้เขาเป็นห่วง“ได้ค่ะ หนูไม่ไปก็ได้”อวี่เจ๋อถอนหายใจออกมาเบาๆ “ราตรีสวัสดิ์”“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”
