แล้วไม่ดีตรงไหน? ไม่ว่าอะไรก็ตัดสินใจเองได้หมดทุกเรื่อง”“และยังเป็นแม่คนได้ด้วย” เฉินอวี้พูด “ใครเป็นคนสอนความคิดแบบนี้ให้เธอกันนะ?”“พี่อวี่ซีค่ะ! หนูกะว่าจะมีแฟนตอนอายุสิบแปด แต่งงานตอนอายุยี่สิบ”อวิ๋นตั่วพูดด้วยอารมณ์สนุกสนาน “จากนั้นก็อยู่บ้านเลี้ยงลูกดูแลสามี พอหนูแก่แล้ว ก็จะมีหลานๆ ล้อมหน้าล้อมหลัง หนูจะเล่านิทาน ร้องเพลงให้พวกเขาฟัง”เฉินอวี้กับชีซิงเบิกตาโพลงแต่ตาก็ยังไม่โตอยู่ดี พวกเขานับถืออุดมการณ์อันกว้างไกลของอวิ๋นตั่วจริงๆ“คุณครูหลิว เด็กนักเรียนคนนี้มีความฝันยิ่งใหญ่มาก!”อวี่เจ๋อกำลังกินวุ้นเส้น กินแบบรีบร้อนมาก เขาสำลักจนไอออกมาไม่หยุดอวิ๋นตั่วยื่นแก้วนํ้าให้เขาอวี่เจ๋อดื่มไปหนึ่งอึก แล้วพูดบอกวิ๋นตั่วว่า “ต่อไปนี้อยู่ให้ห่างๆ อวี่ซีหน่อย เขาไม่มีอะไรดีๆ จะสอนเธอหรอก”“หนูไม่ได้โง่นะคะ จะแยกแยะผิดถูกไม่ได้เชียวเหรอ? หนูนำสิ่งนั้นมากลั่นกรองได้ นำสิ่งไม่ดีทิ้งไป” อวิ๋นตั่วไม่เห็นด้วยกับอวี่เจ๋อ“ใช่แล้ว!” เฉินอวี้พูด “อย่าเลิกคบกับใครเพียงเพราะเขาไม่ยอมรับทัศนคติเรา พวกเราสามารถเก็บความคิดเห็นเอาไว้ได้นี่!”อวี่เจ๋อจึงบอกว่า “เธอพูดเรื่องเด็กอายุสิบหกมีลูกอยู่ตรงหน้านาย คนแบบนี้ยังแยกแยะได้อีกเหรอ?”“ที่หนูพูดคือสมัยก่อนค่ะ ไม่ใช่ตอนนี้สักหน่อย แต่หนูก็ยังรู้สึกว่าความรักถ้ามันจะมามันก็มา ไม่ใช่สิ่งที่อายุจะควบคุมได้ และไม่มีใครสามารถตั้งกฎเกณฑ์ได้ด้วย ความรักอาจจะมาตอนอา
